Bericht 1 uit Afganistan

Het vertrek:

Alles ging eigenlijk helemaal prima. Ik had de dag van tevoren alles ingepakt dus ik wist dat ik alles wat ik mee moest nemen bij me had. Toch nog even wegen omdat ik het vermoeden had dat de tas iets te zwaar was en dat klopte… 25,5 kilo terwijl ik 20 kilo mee mocht nemen. Hmmm, hoe gaan we dit oplossen… Tas uitpakken, eruit halen wat ik nader inziens toch niet nodig had en alles maar weer inpakken. 23 kilo… Vette pech, ik lul me er wel uit op het vliegveld.

De ochtend van het vertrek was half emotioneel. De wekker ging om half negen en we kwamen er zo rond negenen uit. Allereerst maar even samen op de bank gezellig een kopje thee gedronken. Lekker even samen omdat we dat eigenlijk altijd doen als we samen vakantie hebben. Daarna maar het bed weer in originele toestand teruggebracht omdat we al die tijd op een heerlijk bed van 2.00x2.30 hadden geslapen. Dat ging qua emotie allemaal prima omdat je dan bezig bent. Aansluitend ben ik gaan douchen en daarna aankleden. Voor het eerst sinds een maand weer het militaire pak aan en dan word het toch wel definitief. Nog even wat gegeten en daarna samen op de bank gezeten totdat ik werd opgehaald. Heel veel geknuffeld en lieve woordjes over en weer en toen werd het Marjo en mij daarna iets te veel. Zij vol in tranen en ik ook een beetje. Toch een stoere man met een klein hartje zoals Marjo zo vaak zegt. En toen ging de bel. Het was zover, ik moest vertrekken. Nog een laatste innige en emotionele omhelzing, spullen pakken en de auto in. Marjo nog uitgezwaaid en dan besef je het dat je haar gewoon bijna 5 maanden niet ziet. Slik… (de reden dat Marjo niet meeging is omdat de manier van afscheid nemen op Eindhoven Airport gewoon knudde is)

We moesten nog even een collega van mij ophalen, die woont ook in de kleine stad en zijn vrouw zit in een rolstoel dus die kon hem niet brengen. Enfin, we reden uiteindelijk om tien voor elf richting Eindhoven.

Daar aangekomen krijg je eerst de gebruikelijke dingen. Tas wegen, nou die was te zwaar maar dat wist ik al en daarna paspoort controle. KUT, mijn paspoort. Ik had overal aan gedacht, zelfs tot mijn tandenstokers toe, maar niet aan mijn paspoort. Nou zul je denken, welke oetlul vergeet nou zijn paspoort als hij gaat vliegen, nou deze dus!

Er zat maar 1 ding op. In de auto en terug racen. Letterlijk racen want er zijn meerdere momenten geweest dat mijn pa zijn rijbewijs kwijt had kunnen zijn. Marjo had al geregeld dat haar broertje het paspoort om kwam halen en ons tegemoet kwam rijden. Na heel veel bellen en vliegen kreeg ik het paspoort uiteindelijk op de Essopomp bij Gilze. Bedankt Floris en weer terug vliegen. 5 over half  waren we weer terug. Niet slecht, aangezien we binnen een uur 100 km hadden gereden inclusief bebouwde kom. Ik kon gelukkig nog inchecken dus alles kwam toch nog goed. Er was wel een meisje die mocht weer terug aangezien haar temperatuur te hoog was. Er werd gecontroleerd op Mexicaanse griep omdat ze dat niet in het gebied willen hebben en ze was een risicofactor, dus helaas, over een paar dagen mag je het weer proberen. Over fucked up te spreken…

De vlucht was eigenlijk helemaal top. We vlogen met MartinAir en die heeft goeie voorzieningen aan boord. Lekker temperatuurtje, ongeveer 22 graden dus echt niets te klagen. Toen we er bijna waren zijn we nog over Dubai heen gevlogen en ik heb dat mooie palmeiland gezien in het donker. Dat is echt vet trouwens!

Aangekomen in het kamp hier konden we uitstappen. Het eerste wat ik dacht toen ik uitstapte was dat ik achter de motor uitstapte omdat het zo ontzettend warm was en ik dacht dat ik in de uitlaatgassen van de motor stond. Helaas stond ik vooraan bij het vliegtuig en was het echt zo warm. Het was toen 7 uur in de avond en iets van 35 graden met een luchtvochtigheid tussen de 80 en 90 procent. 2 stappen zetten en zweten, niet normaal. Het lijkt alsof er iemand continue een föhn op je richt of nog erger, een hittekanon. Daar natuurlijk weer de gebruikelijke praatjes zoals dit mag wel en dit niet, daar mag je wel naar toe en daar niet, blablabla… Vervelend, maar het hoort er bij. Vervolgens bagage halen, ruimbagage en overige en het slaapvertrek gaan opzoeken. We hebben gelukkig hele goeie airco’s hier hangen dus dat is wel vol te houden.  Gisteravond nog wel even snel met de missiz gebeld, altijd fijn, en daarna maar mijn mandje opgezocht. Ik heb wel als een krant geslapen vannacht , ik heb het 4 uur horen worden en om 7 uur ging de wekker weer. Knak!

Tot zover het vertrek, de reis en aankomst!