Bericht 3 vanuit Afghanistan

Hallo allen, sorry voor de late reactie maar ik heb een tijdje zonder internet gezeten. Dit is een verslagje van de afgelopen dagen en er zullen er weer meerdere gaan volgen. Olé!

Het begon dus vrijdagavond toen we op het punt stonden om weg te gaan. We moesten de laptop en handbagage al om 5 uur inleveren zodat alles van tevoren beladen kon worden. Dus toen ik dacht om jou nog even een mailtje te tikken was die de laptop al weg. We gingen na het inleveren van de spullen weer terug van het vliegveld naar het kamp waar ik al die tijd zat om daar de laatste paar uurtjes nog even door te brengen. Ik dacht, krijg allemaal maar wat, het zal wel een kort nachtje worden , ik doe nog lekker even mijn oogjes dicht. De fab was helemaal leeg dus Martijn ik en Ad zijn nog lekker even een paar uur gaan slapen. Om half negen moesten we met zijn allen op het vliegveld zijn om in te checken en toen werden ook de groepen bekend gemaakt waarmee we zouden vliegen. Er waren twee vluchten, 1 met een C130 en 1 met een C17. Ik zat in de C130 en Martijn in de C17. Bummer dat we niet bij elkaar zaten, maar ach, we zagen elkaar toch weer op KAF. Dachten we…
Martijn zijn vlucht werd namelijk gecancelled en zij zouden dia avond niet meer vertrekken. Wij lachen aangezien zij er zo prat op waren gegaan dat hun vlucht maar 2,5 uur duurde en die van ons 3,5 uur. Hun vliegtuig was sneller. Maar nu dus niet want het stond aan de grond met een technisch mankement. Enfin, wij dus in de Hercules (=C130) en hop naar KAF. Daar kwamen we om 2 uur  ’s nachts lokale tijd aan. Het is daar dezelfde tijd als in Tarin Kowt dus 2,5 uur later. Heel de tijd nog met de spullen lopen zeulen. Van de ophaalplek naar de aankomst hal, van daar weer naar de truck, van daar weer naar de slaapplaats. Het klinkt allemaal niet zo erg, maar als je 3 tassen hebt van gemiddeld 25 kilo en dan ook nog je handbagage en een wapen word het allemaal wat lastiger…
Na een heleboel praatjes van iedereen konden we eindelijk om half 4 even in ons bed kruipen. Echt even want om half zes ging de wekker weer omdat we om 6 uur opgepikt werden voor onze vervolgvlucht naar TK (=Tarin Kowt) Wij waren daar echt heel blij mee aangezien we al bang waren dat we een paar dagen op KAF konden doorbrengen. Dus weer spullen versjouwen en naar het vliegveld toe. Daar stapten we om 8 uur in een Chinook en vlogen we in 40 minuten naar TK. Eindelijk we zijn er! Van de andere die achtergebleven waren was nog niks bekend.
En in TK begon het vrolijk weer met iedereen die een praatje moest houden. Ik denk altijd at dat mensen zijn die zichzelf graag horen praten want van mij hoeft het niet. En inderdaad, daarna weer spullen versjouwen… Gelukkig konden we onze belangrijke dingen al snel in een container gooien en die ging op slot. Op dat moment leek dat de beste oplossing, wij waren er vanaf en niemand had er last. Toen we klaar waren met alle praatjes en weet ik veel wat allemaal nog meer was het 19 uur.
Voordat ik het wist was de eerste dag voorbij gevlogen. Ik ben daarna gaan douchen en naar bed gegaan want het was een hele lange dag en heel weinig slaap.

Vandaag, zaterdag, zijn we eigenlijk heel de dag druk bezig geweest met het zogeheten HOTO’en.  (=Hand Over Take Over) oftewel, je gaat met je voorganger aan de slag en hij laat je het kamp zien, je krijgt uitleg wat zij allemaal gedaan hebben, wat er allemaal nu loopt aan werk en wat er allemaal nog aan zit te komen, het gereedschap moet geteld worden en natuurlijk een beetje slap geklets. Halverwege de dag kwam Martijn ook eindelijk binnen maar daar vertel ik straks meer over. Ik ken mijn voorganger namelijk vrij goed, ik werk nauw met hem samen in Nederland, dus dat kwam wel goed. Ik moet echt zeggen petje af voor hun. Dit is nu mijn vierde uitzending en dit is de eerste keer dat ik het zo netjes aantref. Wat was ik daar blij mee. Alles netjes geordend, uitgezocht, op volgorde gelegd. Prima! Hier kan ik wel mee werken. Na onze Hoto hadden we de commando overdracht om 20 uur. Hier geeft de baas van vorige club het stokje over aan de baas van onze club. Een boel hoge heren, nog meer slap gelul en allejezus veel veren, want oh wat was die vorige club toch goed en geweldig en wat hoopte de nieuwe commandant dat zij ook maar net zo goed mochten zijn… Oke een complimentje is goed, maar dit ging te ver. Je kan alles overdrijven. Dus na de ceremonie ben ik er eigenlijk snel vandoor gegaan, want ik had geen zin in dat schijnheilige gedoe.
Nou over Martijn, wat bleek nou, zijn vlucht was vertrokken vanuit Kaf om hun op te halen maar was omgekeerd omdat er een mankement was en ze niet meer door mochten vliegen. Daarom vlogen wij wel en zij niet. Toen zij uiteindelijk de volgende dag alsnog in Kaf aankwamen stond er bij hun geen aansluitende vlucht klaar om hun door te vliegen en daarom mochten ze alsnog een dagje op KAF doorbrengen. Nou is het daar ook niet zo verschrikkelijk aangezien ze daar wat winkeltjes hebben, een Burger King, een soort Starbucks en weet ik veel allemaal nog meer, maar fijn is anders. De volgende dag, vandaag dus, zijn zij eindelijk vertrokken vanuit KAF hiernaartoe en hebben toen hetzelfde riedeltje gehad wat wij hadden gehad. Dus toen zij hun spullen ín de container gooiden, heb ik de mijne er snel uitgehaald zodat ik in ieder geval zo zonder tussenkomst van een tweede bij mijn spullen kon en ik mijn laptop weer terug had.

En daarom heb je dus even niks van mij gehoord. Verder gaat het hier allemaal prima, er is massa’s werk, het weer is hier ook warm maar in Mirage was het warmer en vochtiger dus lijkt het hier koeler. Het klinkt heel krom, maar misschien heeft de acclimatisatie toch wel een beetje geholpen. Wij nemen ook Ritchie zijn fab over, aangezien ik al een aantal kasten van hem heb gekregen en wij geen zin hadden om die te versjouwen. Er zit een goeie airco in en hij is ruim ingedeeld dus ik denk wel dat ik mijn tijd daar vol kan houden. De fabs zijn trouwens allemaal gepantserd dus mochten ze hier een IDF (=Incoming Direct Fire) oftewel een aanslag krijgen, dan lig ik veilig in mijn bedje. Er zijn hier trouwens echt heel veel van die gepantserde fabs dus ik kan overal zo inkruipen als ik ergens anders ben.