Menno bijna thuis!

Het is 137 dagen geleden dat Menno vertrok. 25 dagen nadat we getrouwd zijn is hij vertrokken naar Afghanistan. Ja, dat wisten we tevoren, maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk is.
De uitzending is een hele zware tijd geweest. Niet alleen door de uitzending, maar door (helaas) veel meer factoren.
Maar als hij weer gaat, dan sta ik net zo vierkant erachter als hij zelf. Samen kunnen wij zeker nog meer uitzendingen aan!
De uitzending heeft ook iets heel moois opgeleverd. Door de uitzending heb ik wel beseft hoe diep mijn liefde is voor Menno, hoeveel wij samen aan kunnen. Eigenlijk zou ik voor een tweede keer "ja" willen zeggen. Onze relatie is er alleen nog maar beter van geworden!
Tijdens de uitzending heb ik wederom mogen ervaren welke mensen belangrijk voor mij zijn en welke mensen niet. Gelukkig weten deze mensen het zelf ook. En ik moet zeggen, sommigen kwamen uit een onverwachte hoek, maar zijn me heel dierbaar.
Nog 18 uur en dan mag ik mijn mannetje ophalen van Eindhoven. Ik heb er zoveel zin in dat ik dus niet kan slapen. Ook kan ik het niet geloven, dat ik hem na 4,5 maand weer in mijn armen straks heb. Weer heel veel met hem samen mag doen!
Kerstavond en eerste Kerstdag zijn dit jaar van ons, en ook alleen van ons. Tweede Kerstdag zal familie langskomen voor een etentje. Daarna? Geen idee... Alhoewel, maandag naar de kazerne en vervolgens het gemeentehuis voor een nieuw rijbewijs staan op de planning. Buiten dat, laat ik alles aan Menno over. En als ik geen zin heb in autorijden komt hij nergens. Als er mensen zijn die langs willen komen, bel Menno, hij mag het zeggen!
Ik wil een paar extra bedankjes toch doen, voor alle liever vriendinnen (en vrienden) die naar mijn gezever hebben geluisterd, die naar mijn geklaag hebben geluisterd, die naar mijn verhalen hebben geluisterd. Die er voor me waren!
Een speciaal bedankje voor de WAST-meiden! Jullie hebben ook al het bovenstaande gedaan. Samen hebben we ons heerlijk geiriteerd en zorgen gemaakt, maar ook gelachen!
En de HPOF-meiden! Ook jullie mocht ik ten alle tijden lastigvallen!
Bedankt! Ik heb een wisselende uitzending gehad, maar ben zelfs klaar voor een nieuwe (ik geef toe, hij moet niet in januari met een nieuwe aankomen, maar over een paar jaar is dit geen probleem!)

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen