Er vliegen vele titels door mijn hoofd heen...

... Maar allemaal zijn ze super lang of dekt het de lading niet.

Behalve deze, die zou kunnen: Ontslag

Geloof het of niet, maar het is zo. Vanmorgen heb ik te horen gekregen dat ik mijn ontslag heb gekregen. Ik werd door F gezegd zo even in gesprek te gaan met P en L. Die zouden er zo zijn.

Op dat moment kreeg ik al een lichte paniekaanval. Immers, mijn contract verloopt per 31 augustus. Maar ik kon me niet voorstellen dat ze nu, 1,5 week voor het einde van mijn contract, het alsnog niet zouden verlengen. Zeker omdat ik 1,5 week geleden nog de vraag aan hun heb gesteld over het hoe-en-wat en daar geen antwoord op kreeg.

P en L kwamen en ik zat al met F in de spreekkamer. Ik wist op dat moment al genoeg. Als ze niet eens de moeite nemen mij fatsoenlijk te groeten en blikken zeggen genoeg.

L nam het woord en vertelde mij dat ze besloten hadden mijn contract niet te verlengen. Ik vroeg hierop wat de reden hiervoor was. Volgens P deed dit er niet meer toe. Volgens mij moet ik een raar gezicht getrokken hebben en geantwoord hebben "Sorry, maar voor mij doet dit er wel toe".

Hierop kreeg ik dan een vage uitleg. Ik maakte altijd een dagelijks overzicht met hierop de stand van de liquide middelen, de debiteuren, de crediteuren, de vooruitbetalingen, de eventuele nog te ontvangen of verzenden facturen met betrekking tot de producten en de voorraad. Volgens P heeft hier nooit iets van geklopt. Hij is hiervoor vaker bij mij geweest. Ik heb hem telkens uitleg gegeven en zelfs contact met de accountant meerdere malen hierover opgenomen. Volgens de accountant klopt het gewoon wat ik deed. Volgens P nog steeds niet en de accountant heeft geen gelijk. Daar kon ik het mee doen. Het vertrouwen in mij was weg en de functie was te zwaar voor mij.

Sorry, maar als er iets als een tang op een varken slaat dan zijn het bovenstaande beweringen wel.

Mijn mening is dat ik niet goed in het team paste. Door mijn leeftijd, toch 10 jaar jonger dan degene die na mij komt, maar ook omdat ik de sociale aansluiting miste omdat ik niet mee lunchte. Te bizar voor woorden, maar gewoon een feit.

In de branche waarin ik werk(te) is het normaal dat je dan gelijk naar huis gaat. Geen probleem, ik was ook niet van plan nog langer te blijven. Ik heb mijn spullen bij elkaar gezocht en mijn overuren (toch nog 62,5) door gemaild.

Ze zoeken het maar uit! Iets anders kan ik er niet van maken. Te belachelijk voor woorden om dit zo kort dag te doen. Gelukkig moet ik nu niet als een gek gaan regelen en meer van die dingen...

Het enige positieve is dan dat ik nu nog lekker van Keira kan genieten tot Zusje komt. En dat het lichamelijk voor mij beter is om niet meer te werken.