Een paar dagen later

Donderdag en vrijdag vond ik het wel prettig thuis te zijn. Maar gister kwam de klap.

Toen ik met Keira om half 9 uit bed kwam besefte ik echt dat ik niet meer aan het werk zou gaan. Dat ik nu tot in januari thuis zou zitten. Dat ik enorm veel moet gaan regelen. En dat ik weer in dezelfde situatie zit als na Keira's geboorte.

Ik baal dus als een stekker.

En nu ik mijn vorige blog doorlees besef ik dat ik veel te naïef was.

Menno's collega's kwamen er eigenlijk mee "Ze is gewoon ontslagen omdat ze zwanger is". Dat sloeg eigenlijk zelfs in als een bom. Want dat had ik nooit verwacht. Ik had van collega I gehoord dat F juist het voor mij opnam bij het aannemen, want P en L zeiden toen gelijk "Die nemen we niet aan, want met één kindje, komt er vast nog wel een tweede". Waarop F reageerde dat dit logisch was, maar geen probleem hoefde op te leveren. Hierop ben ik aangenomen.

En lafaard F durft nu niet meer tegen P en L in te gaan nu ik zwanger ben en mijn contract verloopt. Zoals onze schoonmaakster S in een berichtje via Facebook zei tegen mij "Ik heb je al vaker gezegd, dat ze hier twee gezichten hebben". Nu dat blijkt wel zeer.

Oh ja, was ik vergeten te zeggen, ze wisten het eigenlijk vier maanden geleden al! Hoe hypocriet.