Gefrustreerd!

Anders kan ik het niet omschrijven. Want ik raak steeds meer en meer gefrustreerd. Allereerst van mezelf, daarnaast ook nog eens van anderen.

Hoe vaak ik inmiddels moet roepen "dat kan ik niet!" is niet meer te tellen. Ik kan niet meer lang lopen en daarbij iets dragen, al is het maar een tasje met een rompertje. Laat staan zware dingen sjouwen. Ik kan niet lang stil staan. Ik kan niet even snel iets van de grond afrapen. Ik kan niet meer fatsoenlijk uit de douchebak stappen. Ik kan niet meer fatsoenlijk zitten. Ik kan niet meer fatsoenlijk naar het toilet. Ik kan niet meer fatsoenlijk slapen. Ik kan niet meer fatsoenlijk liggen.

Ja ik ben het beu!

Met de zwangerschapscursus kan ik ook al niet meer mee doen. Ja, wel aanwezig zijn, en hele kleine oefeningen zittend op de stoel doen. Maar mee stappen, mee liggen, het kan allemaal niet meer.

Ik heb dan zoveel pijn dat ik echt iets anders moet doen. En niet dat ik daar niet tegen kan, ik ben pijn gewend. Maar ik voel gewoon dat ik niet meer moet doen.

Dan hebben we het nog niet over mijn geestelijke toestand gehad. Jeetje zeg, tandje lager? Zeg maar gerust een stel verdiepingen lager! Alles gaat traag, een schildpad haalt mij nog in als ik fiets. Ook ingewikkelde gesprekken kan ik niet meer volgen. Zeker niet als iemand van de hak op de tak gaat. Dan ben ik het kwijt!

Als laatste nog dan de hormonen en dan in combinatie met het bovenstaande, het resultaat is: waterlanders! Gewoon huilen zonder op te kunnen houden, huilen omdat je je machteloos voelt.

Ik tel heel hard af, nog 10 weken en 3 dagen!