Schoonmaken en dan...

Het is niet mijn hobby. De ene klus is een ramp vind ik, de andere valt mee. Zo gruwel ik van afwassen, dus dat doet Menno eigenlijk altijd. Ook strijken hoort niet tot mijn hobby, maar goed, dat gebeurt hier niet zo vaak.
Vandaag heb ik het gehele huis gezogen. Was dan ook dringend nodig, maar nu is het zalig schoon. Nu ja, tot de poezen het in hun bol krijgen of de fretten rennen, dan komt het "tumble weed" weer overal vandaan. Het zei nu eenmaal zo.
Ik zoog dus ook de bank weer eens grondig en al vanaf dag 1 dat ik hier woon vind ik dat we een (nep)leren bank moeten hebben. Zeker omdat de poezen haren hebben en die achterblijven op de bank. Nu zag ik bij daglicht van dichtbij de schone bank en bedacht me ter plekke dat er een nieuwe moet komen. Jeetje wat is onze bank "af" na nog geen vijf jaar. Dan wist ik dat er een brandgat in zat en dat er wat vale plekken in zitten, maar dat het zo erg is... Het jammere is dat ik eigenlijk wil wachten tot we verhuisd zijn, al begin ik me voor deze te schamen moet ik zeggen.
Naast het zuigen heb ik ook weeral een was opgeruimd. Ondertussen ben ik dan druk bezig om haren (de mijne, stof en die van de poezen) te verwijderen uit onze badjassen die van fleece zijn. Zo ook uit alle fleece truien, die zijn er hier veel. Nu heb ik twee tips gekregen, de eerste is in de droger met een panty. Dus ik heb drie goedkope panty's gekocht (zo'n voordeelverpakking) en die erbij gemikt. Morgen maar eens goed uitproberen. De tweede tip is met een ruitenwisser (of handschoenen) erover gaan. Hopen dat het werkt!
Tsja, nu is het huis schoon, morgen niet meer ben ik bang!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen