Mara

Mara... Over haar vallen boeken te schrijven, dat wil je niet weten. Maar nadat ik vannacht door haar wakker lag besloot ik maar eens een relaas te doen over één van onze poezen. Mara dus.

Hierboven ligt ze lekker op de bank. Eigenlijk heel normaal. En dat is ook weer niet normaal voor haar.

Laat ik beginnen te vertellen over Mara. Mara is geboren op 9 april 2005. Ik weet niet waar, maar ik vermoed hier in de omgeving van de kleine stad. Toen ze bij haar moeder weg mocht is ze samen met haar zus (Meesje) gaan wonen bij *let op*, de vriendin van het neefje van mijn oude buurvrouw. Echter bleek zij allergisch dus zocht ze een nieuw baasje. Ik zocht in oktober 2005 eigenlijk een witte kat of poes voor bij Moortje (wit-zwart) en Mickey (zwart). Mijn buurvrouw vertelde mij dat ze nog twee katertjes wist te zitten van drie maanden. Of het niet wat voor mij was...

Begin oktober 2005 kwamen daar dus de vriendin en neefje van mijn buurvrouw bij mij. Met etensbakken, eten, een krabpaal en een paarse reiskooi met hierin twee katertjes van drie maanden. De namen waren Jojo en Keesje. Nadat zij weg waren gegaan ben ik eerst gaan kijken.

Want ammehoela! Echt geen drie maanden, deze waren een maand of zes! En katers? Even goed kijken, overduidelijk poezen! Dus zo had ik geen twee katertjes van drie maanden erbij, maar twee poezen van zes maanden. De namen waren Jojo en Keesje en ik vond ze afzichtelijk! Het moest met een M beginnen. Keesje werd al snel Meesje en na een avondje denken werd Jojo dan Mara.

Mara is, zoals te zien, een grijze tijger. Ze heeft witte kleine sokjes van voren en witte kniekousen van achter. Ook haar neusje, buikje en halsje zijn wit. Haar neusje is roze, zo ook haar voetkussentjes, op twee zwarte vlekjes na.

In het begin had Mara een hobby. Achter Mickey aanlopen, Mickey is immers ouder. Mickey deed graag "voetje van de vloer" door van meubel naar meubel te springen. Mara wilde dit ook proberen, helaas was ze soms nog te klein en strandde ze halverwege *boem* op de grond.

Eigenlijk is Mara te dik. Het probleem is dat we haar moeilijk kunnen laten afvallen. Immers Mickey en Meesje zijn precies goed op gewicht, dus dieet is lastig. En zeker nu ze sinds een paar maanden ontdekt heeft dat ook menseneten erg lekker is. Schooien kan ze nu dan ook als de beste.

Overdag ligt Mara veelal bij mij op de bank. Soms gaat ze ook lekker in een mandje of in het raam liggen. Maar zodra ik ga lopen, gaat ze met me mee. Of ik nu de post ga halen, naar het toilet ga of iets te drinken pak, ze volgt me als een trouwe schaduw. Het maakt het ook heel erg gezellig want ze ligt heel graag bij mij, tegen me aan, of gewoon vlakbij.

Echter is er een plekje waar ze alles voor over heeft en dat is "haar" bedje.

Hier ligt ze op haar oude bedje. Tegenwoordig heeft ze een zwart kussen wat beter kleurt in ons bed.

Zodra je hier richting slaapkamer loopt rent ze achter je aan. Ze springt dan op het bed en gaat gelijk op haar rug liggen rollen om zo schattig mogelijk te zijn. Ze slaapt dan ook de hele nacht bij ons. Meestal geen probleem, ze heeft alleen een paar "nadelen".

Ze snurkt namelijk! En niet een beetje, Menno is er nergens bij. Maar een goede duw haar kant op en het stopt. Ook ligt ze het liefst zacht, op de deken. Dat probleem is inmiddels ondervangen doordat ze nu een kussentje tussen onze kussens in heeft, meestal slaapt ze daar. (Behalve vannacht dus). Ook ligt ze graag op mijn hoofdkussen en dan op het bovenste stuk, of om mijn hoofd heen. Als het koud is in de winter dan kruipt ze ook bij mij onder het dekbed, want dan heeft ze het ook koud (erg knap met zo'n speklaagje en een dikke vacht, maar toch). En iedere ochtend komt ze je gelijk groeten om je likjes te geven of omdat je moet aaien.

Mara heeft in de loop der tijd ook een stapel bijnamen gekregen.

• Mauwie
• Mauwie-Pauwie-Wauwie
• Mauw-Mauw
• Bollie
• Deusje

De bovenste drie komen van haar luide gemauw. Als je in de keuken bent of in het trappenhuis dan doet ze niks anders dan mauwen en niet zachtjes, maar goed hard. Favoriet is de afwas, want dan mauwt ze zelfs mee in haar slaap!

Bollie komt daar haar gewicht, maar dat zal niemand verbazen.

Deusje: Ach de volgende foto spreekt voor zich!

Maar goed, ze is een schat, die oren voor niets heeft, houdt van kroelen en eten. Gewoon zalig!