De 12 weken echo!

Vanmorgen was het dan zover. De 12 weken echo, maar daar ging een hoop aan vooraf.

Gister kwam eerst mijn zusje, om ons huisje een beetje te poetsen, ik heb er gewoon het fut niet voor, zelfs afstoffen is me momenteel te veel. Die heeft heel de badkamer uitgesopt, heerlijk! Lekker afgestoft, afwas gedaan en gezogen. Ze wilde zuigen, maar kon de dweil niet vinden. Ik was namelijk mijn vader ophalen.

Mijn vader heeft hier dan geslapen, in de babykamer! Wat eigenlijk het meest grappige was, toen hij naar bed ging, ging Mara voor het kattenluik zitten, dat op slot zit, en kijken door het venstertje. Ze vond het maar vreemd dat er iemand daar ging slapen. Vanmorgen zaten ze blijkbaar ook met z'n drieën te wachten tot m'n vader naar buiten kwam. Wat zijn het toch gekke beestjes!

Onze poesjes hebben gister dan ook een muisje gehad, voor dierendag vandaag. Mara een grijze, Mickey een zwarte en Meesje een witte. Niet dat ze zich daar iets van aan trekken, maar soit, ze vinden het leuk!

Om 10.25 moesten we dan in het ziekenhuis zijn. Mijn vader ging mee, want Menno zit in Duitsland. We waren veels te vroeg, wat maar goed ook was, want er was geen plek om te parkeren, echt niet grappig. Maar ik won en vond spontaan een plek! Mijn vader liet nog even zien waar ik bijna 30 jaar geleden geboren ben. En op naar binnen...

Daar netjes weeral aangemeld en we mochten door de naar de wachtplaats (het is een mega ruimte met allemaal stukje waar je kan zitten bij de kamers). Natuurlijk eerst naar het toilet en maar wachten. Ik mocht dus al vrij snel naar binnen en kreeg eerst een uitleg over de combinatietest.

Ik had al netjes twee weken terug bloed laten prikken en nu kreeg ik dan de uitleg die erbij hoort. Dat ik 29 ben en dat ik een kans van 1 op 500 heb om een kindje met het syndroom van down te krijgen. Ook kunnen ze een uitslag geven van 70% zekerheid. Maar, het is immers een kans berekening, dus de kans is er altijd. Vanaf 1 op 200 of meer kans dan kom je in aanmerking voor een vlokkentest, want daarbij is weer risico op een miskraam. Hele hoop gezever in mijn ogen, want ja, het ging toch gebeuren.

Eindelijk mocht ik dan gaan liggen, kreeg de smerige gel op mijn buik en daar kwam het apparaat! En daar was ons kindje dan, wat mooi en prachtig om te zien. Ongelooflijk en bizar om te zien. Immers, er groeit een kindje in je! Ze ging gelijk de nekplooi meten, want naast bloedwaardes meten ze nekplooi op, als deze verdikt is, is de kans weer groter. Nu is een nekplooi gemiddeld 2,5 mm. Ons kindje had 1,8 mm. Hartstikke goed dus! Met alle bloedwaardes en verdere gegevens als mijn leeftijd, familie en zo meer is de kans vastgesteld op 1 op <5.000, want een grotere waarde geven ze niet. Super goed natuurlijk!

Na het zakelijke gedeelte, want zo voelde het, kwam dan het genieten van onze Muppet.

Bij het begin van de echo zag ik ons kindje, maar het lag doodstil. En ik zag geen hartje, wat ik de vorige keer wel gelijk zag! Maar ze wees voor mij gelijk het hartje aan, het zat nu lager (logisch, ons kindje is veel groter!) en het hartje klopte weer erg mooi. Ik vroeg dus of ons kindje sliep, waarop ze antwoordde dat dat heel normaal was. Maar ik had geluk, onze kleine Muppet werd wakker tijdens de echo en besloot lekker te gaan draaien. Hij lag al met zijn voetjes in de lucht, wat erg leuk om te zien was, maar nu gingen de voetjes heen en weer, ook het gezichtje draaide naar ons toe en weg. Ook de armpjes gingen ijverig heen en weer. Zo super apart en lief om te zien. Je kindje beweegt dan gewoon in je buik, het is ongelooflijk!

We hebben vervolgens ook uitgebreid naar de hersentjes gekeken, die kwamen mooi in beeld, mooi een "rond" schedeltje en daarin duidelijk twee hersenhelften. Je zag naast het hartje ook het maagje en ook duidelijk de ruggengraat. Bij het gezichtje zag je mooi het neusje uitsteken en het onder- en bovenkaakbot was ook duidelijk te zien. Later tijdens het bewegen van onze Muppet konden we ook heel goed de handjes en voetjes zien, wat ook zo apart is om te zien.

Ze vertelde ons ook nog dat onze Muppet nu 6,1 cm was, mooi op lengte dus! Helaas komt aan al het leuks een einde en stopte ze er mee. Oh nee, kreeg nog mijn placenta te zien, die lag nu onder en zou waarschijnlijk naar voren komen. Met een week of 20 zou ik onze Muppet moeten gaan voelen.

Er werd gelijk gepraat over de 20 weken echo, immers, dan gaan ze kijken of alles aan ons kindje goed in orde is. En voor ons niet onbelangrijk, wij hopen te weten of onze Muppet een jongen of een meisje wordt! Die echo gaat 29 november zijn! Menno is dan net terug uit Noorwegen en gaat natuurlijk met mij mee. Ik blijf niet in het ziekenhuis, enkel voor de echo's en mag lekker bij de verloskundige blijven. Mooi, want dan kan ik bevallen zoals ik wil en niet perse liggend!

Als ik nu nog de printer/scanner van de kledingkast krijg, deze aangesloten krijg en geïnstalleerd krijg, dan komen er ook snel foto's, van de echo's natuurlijk, want we kregen er zes!