De frustratie van de babykamer

Ieder kind heeft een kamer nodig. Ok, strikt genomen zou ons kind een half jaar zonder eigen kamer kunnen, misschien wel langer. Dus zouden we geen kamer hoeven maken omdat we hopelijk december 2011 verhuisd zijn. Echter wil ik dus ons kindje NIET bij ons op de kamer!

Velen vinden dit de uitvinding. Heerlijk je kind zo dicht mogelijk bij je. Altijd horen en zien wat er met je kind is. Nee, bedankt. Niet vervelend bedoeld, maar de gedachte alleen al.

Moet ik ook bekennen dat ik een mega slechte slaper ben en van de kleinste ritsel wakker word en ook zeker een kwartier tot half uur wakker lig, als er geen andere geluiden zijn, anders ben ik gelijk weer wakker, of nog langer wakker. Ik heb vaak al last van Menno dus laat staan als er nog iemand bij ons op de kamer ligt. Dan komt het "probleem" dat de poezen bij ons slapen. Menno heeft eens geprobeerd om ze dat af te leren, maar hij werd knettergek van ze. Mara zit dus heel de nacht voor de deur te mauwen, aan de deur te krabben en springt minimaal iedere minuut naar de deurklink. Ofwel, lig ik dan nog steeds wakker, want die gekke poezen zijn dan bezig. En nee, na twee weken deed ze dit nog steeds!

Dan eigenlijk het meest praktische. We hebben gewoon geen ruimte. Zelfs niet voor de bak van de reiswieg. Onze kamer is zo krap met een kast, twee nachtkastjes en ons mega bed, dat het gewoon niet past.

En tegenwoordig is het volgens de kraamhulp ook weer slecht om dit te doen. Al ben ik van mening dat ouders dit gewoon zelf moeten weten. Als ik nu de ruimte had en vast zou slapen (zoals Menno), dan zou ik er zeker over na denken, want ik ben niet van mening dat het slecht is voor het kind.

Dus moest de 2e kamer worden opgeknapt. Zijn we hier al langer mee bezig... En het vordert, gestaag, maar het vordert. Maar wat een frustratie!

Menno verfoeit schilderen. Dus heeft Tim aangeboden om te schilderen, tof natuurlijk, hij is immers schilder. En ondanks dat hij zijn eigen bedrijf heeft doet hij het voor ons voor niks. (Wel op te merken dat Menno het interieur voor zijn busje heeft gemaakt voor niks). Tim zou dan zondag komen sausen, maar zijn waterpolo wedstrijd van zaterdagavond betekende (zoals zo vaak) een verpesting van het weekend. Dus bleef hij zondag liever thuis bij Anne. Logisch.

Menno vond dus dat hij wel ging sausen. Ik ging hem helpen, met de randjes en rondom de verwarming.

Afgelopen week heeft Menno dan op advies van Tim de kamer behangen met glasvezelbehang. Heel dun, effen spul. Omdat we geen ruitjes of anders motiefje wilden. Dat is al veel gevloek geweest. Want net als schilderen verfoeit hij ook behangen.

Gister trokken wij dan onze kluskleding aan en zijn we bezig gegaan. Bij mij ging het eigenlijk goed. Ik kreeg alles netjes, heb niet gesmost op de net gespoten verwarming, en het zat er strak op. Menno was klaar en toen bleek dat het niet dik genoeg was. Hij is in totaal drie keer over de muren gegaan en was niet zo heel blij meer... Maar het is af! (Snel foto's met het resultaat, al zie je het niet omdat het wit was en nu weer wit is).

Verder heeft hij het kattenluik in de deur verplaatst naar het washok. Nu hoeft hij enkel nog zelf de deur te schilderen, wat goed te doen is, zeker met schragen.

Tim komt zaterdag en misschien zondag dan de kozijnen schilderen, muisgrijs. Maar naar alle waarschijnlijkheid komt hier ook de vensterbank bij bedenk ik me nu. Want die moet er gewoon in. Dan kunnen we een nieuwe vloer leggen, meubels plaatsen en komt Tim nog een schildering van Tigger maken!

Het kost wat werk, maar dan heb  je ook wat...

En dan afvragen of ons kindje er ooit zal slapen... Want ja, het huis staat immers te koop. Al denk ik niet dat het eerder verkoopt dan januari, want vanaf maart weiger ik nog kijkers in ons huis. En ik verhuis niet eerder dan juli, want wil fatsoenlijk beginnen en niet gelijk in de verhuis. Maar als ik eerlijk ben, hoop ik uiterlijk december 2011. Dan veranderd de rente van de hypotheek en wil ik ook echt weg.