Kempenhaege

Kempenhaege, tsja, we kunnen er weeral weinig mee. Ik krijg er in ieder geval een punthoofd van.

Er is hier dan een dame van het Kempenhaege op bezoek geweest. Eerst weeral over hoe en wat met Keira. Nu kan ik dat inmiddels dromen, dus dat was geen probleem.

Vervolgens haar kamer bekeken. Hierin zag ze wel wat problemen. Er moesten minder prikkels. Zoals ze het vertelde kamer leeghalen. Nu ja, het is en blijft een kind. En het speelgoed op haar kamer speelt ze wel mee, maar niet als ze moet slapen. Dan leest ze wel boekjes, maar hier hebben wij geen problemen mee.

Vervolgens hoe en wat wij onze dagen vullen. Heel zwart-wit kwam het er op neer dat wij er voor moesten zorgen dat de dagen alle dagen hetzelfde waren. Dus iedere dag op hetzelfde tijdstip opstaan, op hetzelfde uur drie maal per dag eten. Meermaals gaan zitten en een rustmoment creëren door een verhaaltje voor te lezen.

Ik heb deze mevrouw nog net niet gevraagd of ze gek was.

Door de week gaat de wekker om zes uur. Kwart over zes gaan we eruit. Ammenooitniet dat ik dat in het weekend ga doen! Komaan, mag ik ook nog genieten van het leven. Ik ben nu eenmaal geen ochtendmens en zal het ook niet worden. Ik ga dan ook niet, als het niet echt nodig is, in het weekend om kwart over zes opstaan. En de optie, dan ga je er toch een half uurtje later uit, zet ook geen zoden aan de dijk.

Het eten vonden wij ook niet toepasbaar. Keira heeft geen continurooster en eet door de week ook op verschillende tijden. In de ochtend door de week gelijk, tussen de middag variabel en in de avond ongeveer gelijk. Maar er zijn zoveel factoren... Het is geen 1950 meer waar de man werkt en de vrouw thuis is en alles voor de man alleen al precies hetzelfde tijdstip klaar moet hebben. Het is 2016!

Bovenstaande, en zo zeiden wij het ook, zou betekenen dat spontane uitstapjes, uitstapje uberhaupt, niet meer kunnen. Nee, die moesten we maar beperken, dit gaf toch te veel prikkels.

Mijn sarcastische antwoord met "Super leuk voor een kind, complete dagen aan huis!"

We kwamen toen op de vakantie, waarom we daarin amper problemen hadden in Frankrijk. Mijn opmerking was dan ook "Ons ritme was daar zo goed, want er was totaal geen ritme, nog minder dan thuis!". Duidelijk hoe ik er over dacht.

Later had ik dan weer een gesprek met Jeugdzorg over hoe nu verder. Dit was wel een goed gesprek moet ik zeggen. We mogen de molen weer in om een nieuwe beschikking van de gemeente te krijgen. Wish us luck! Ik hoop binnen een half jaar een beschikking te hebben, maar hou mijn hart vast of die uberhaupt komt.

Verder kregen we advies om voor Menno en mij hulp te zoeken. Niet dat het slecht gaat, maar we zitten in een vicieuze cirkel waar we niet uit komen, maar wel graag uit willen komen.

De laatste was dat ons huis erg rommelig en chaotisch oogt. Hier kon ik gelijk aan geven. Onze muren hebben dikke stuc. Veel grote meubels. Veel verschillende "kleuren". En veel losse spullen. Na de kerst heb ik die laatste al wat aangepakt. Maar we gaan nu ook de rest aanpakken. Althans, in de woon- en eetkamer. Geld groeit nog steeds niet aan bomen namelijk.

Ik sprak afgelopen vrijdag de mevrouw van Kempenhaege nog en zij zei mij nog dat ze vooral bedoelde dat er ook wasmanden staan, een fruitschaal op tafel, een blad met kaarsen. Dat moest ik maar elders neerzetten. Echt, sorry, aardige vrouw, maar leeft denk ik in een droomwereld!