Ik geef het op

Momenteel ben ik moe van het vechten. Ik dien hele stapels papieren (opnieuw) in te leveren bij de Gemeente voor een nieuwe aanvraag. Ik dien een complete vraagstelling te formuleren bij de Gemeente voor een nieuwe aanvraag.

Op het moment gaat het ook goed, ja, ze is ziek, maar dat is niks bijzonders. Slapen gaat eigenlijk best goed, ze heeft nu door wanneer ze uit bed mag en wacht ook netjes. (Behalve als Menno vroeg gaat werken, maar dan duikt ze naast mij en slaapt dan verder).

Haley daarentegen is onze terrorist! Ik moet om haar lachen, maar soms ook echt huilen. Wat een peuter is het! Geef haar 1 minuut en zij doet de Grote Verbouwing 2.0 wel even voor je. Gratis en voor niets! Slopen kan ze heel goed, het woord nee snapt ze denk ik niet (soms lijkt het van wel, maar over het algemeen...)

Een discussie met Haley:
"Haley, mag jij aan de tablet zitten?"
"Ja!" *met een stralende lach*
Deze discussie houd gerust een half uur aan, waarop ze op haar dooie emmertje in de hoek zit en het haar ook niks kan schelen.

En deze discussies voeren we om alles. We hebben nu een raamklem op de deur naar boven gezet, die dus in de nacht op de klem gaat zodat Haley niet naar beneden kan gaan. Keira was zalig, die ging naar beneden, zette de tv aan en ging televisie kijken. Als ze dorst had pakte ze haar tandpoetsbeker met water en bij echte trek wilde ze nog wel eens een soepstengel of chocola pakken. Nu mag ze niet meer, want Haley breekt echt het huis af. Het nadeel is ook dat Keira wordt meegesleept en dan vooral in eten en drinken pakken.