Zorgen

Soms vraag ik me af of ik me aanstel, of dat ik me om niks zorgen maak.

Keira komt bij haar gastouder. Een geweldig mens, met een hart voor de kinderen. Ze doet van alles. Nee, het is geen kinderdagverblijf. Als Keira geslagen is weet ik door wie. En het hoort erbij. Op het KDV krijg je dat niet te horen, daar hoor je enkel of het goed gaat met je eigen kind en je weet niet eens precies hoe de vriendjes en vriendinnetjes heten.

Daarom ben ik ook blij met mijn gastouder. Ook klikt het gewoon goed, ze leeft mee met de zwangerschap en gewoon ons wel en wee. Zo ook andersom. Ongeveer 99% van onze gesprekken gaan over ons thuis, over Keira, over de baby, over haar kinderen, over haar kleinkind (die ook komt spelen en wat echt een vriendinnetje van Keira is). 1% gaat over de andere kindjes.

En daarvan voor 99% hoe oud ze zijn, of ze op een bepaalde leeftijd al iets kunnen (eentje is er net 1 geworden en loopt net, super leuk om te zien!). Op welke scholen ze zitten (ik ben me immers aan het oriënteren op een school voor Keira) en of de kinderen onderling lekker met elkaar spelen en het gewoon gezellig hebben.

Dan is er nog een heel klein procent over wat in theorie niet zou horen. Maar wat wel ter sprake komt. Voornamelijk omdat ik daarover begin. Het valt mij namelijk op. Er is een meisje (ik noem haar ook meisje) dat namelijk niet in de groep past.

Meisje is een jaar en drie maanden ouder dan Keira. Echter qua ontwikkeling loopt ze momenteel gelijk tot iets achter aan Keira. Nu weet ik dat ieder kind zijn/haar eigen tempo heeft en dat je niet moet vergelijken. Maar een jaar tot anderhalf achter lopen is gewoon zorgelijk. En ik heb nu eenmaal mijn hart op de tong zitten en spreek mijn zorgen uit. Ik zie dat meisje niet goed loopt, ik zie de vooruitgang bij Keira, maar bij meisje zie ik stilstand in een jaar. Ik hoor dat meisje niet goed praat, ik hoor de vooruitgang bij Keira en hoor dat Keira beter begint te praten dan meisje en dat hoor ik gewoon.

Soms maak ik hier wel een opmerking over, ik heb zorgen om het meisje. Ook omdat het meisje altijd een verwaarloosde indruk op mij geeft. Keira heeft echt niet altijd nieuwe kleren en heeft ook een hoop tweede hands. Maar Keira ziet er verzorgd uit. Ik kam haar haren, trek haar iedere dag een schone romper aan en een schoon shirt. Om de dag (en vaak iedere dag) krijgt ze een schone broek of rok aan. Keira haar gezichtje en handjes zijn schoon en om de paar maanden laten we haar voetjes opmeten. Keira haar kleren passen haar.

Meisje haar kleren zijn of veel te klein (zeker broeken met hoog water) of veel te groot. Serieus een broek die tot de kuiten komt en een trui over de knieën maakt gewoon een verwaarloosde indruk. Dan haar haren die altijd op half elf hangen. Ik vind dat sneu voor het meisje.

Zeker omdat ze over een 9 maanden naar de basisschool moet. Arm kind, compleet pestobject: En kleren die niet passen en achter lopen in de ontwikkeling. Waar moet het eindigen met het kind, waarom krijgt ze geen hulp is mijn vraag.

Ik stel deze vraag ook aan mijn gastouder. En misschien vinden sommigen dat ze hierin te ver gaat. Maar ik ben van mening van niet. Ze geeft mij antwoord en ik denk met name omdat zij zich ook erge zorgen maakt. Haar zoons (die nog thuis wonen) zeggen ook dat ze moet stoppen met oppassen op meisje. Haar man zegt dat ze de zorgen naast zich neer moet leggen. Het gastouderbureau zegt dat ze haar niet kunnen helpen. Maar zij ziet meisje twee volle en twee halve dagen in de week en ziet dat het niet goed gaat.

Wat zij mij zegt is dat ze met regelmaat met de ouders praat over haar zorgen (wat precies haar zorgen zijn weet ik niet, ik heb haar mijn zorgen verteld) maar dat haar ouders geen antwoord geven. Of als antwoord "We vragen het op het consultatiebureau". Nu vertel ik mijn gastouder wanneer Keira gaat en hoe het was geweest. Ik weet de leeftijden van het CB, dus nadat meisje drie was geweest, vlak voor Keira twee werd vroeg ik of meisje nu geholpen werd vanuit het CB. Het antwoord was "nee, want alles was goed". Ik was op dat moment met stomheid geslagen. Een verder antwoord kreeg ik ook niet, mijn gastouder haalde haar schouders op en ik zag aan haar dat ze het ook verder niet wist.

Een paar weken terug was Keira ziek. Aangestoken door meisje. Ik werd ziek, ook indirect aangestoken door meisje. Op zich geen probleem. Dit hoort er nu eenmaal bij. Echter ben ik ook bijna over mijn nek gegaan door het gedrag van meisje. Meisje snoot haar neus niet, weigerde het soms zelfs maar maakte haar neus schoon aan haar handen om het vervolgens aan de bank af te smeren. Een keertje kan in mijn ogen gebeuren, maar continu niet. (Ik zit daar vaak een kwartier als ik Keira kom ophalen en het dan zeker tien keer zien zorgt bij mij voor kotsneigingen). Hoe vaak de gastouder ook zei dat ze haar neusje moest snuiten, ze bleef het gewoon overal aan afsmeren.

Als ik daar voor of na mijn werk ben dat zie ik de kindjes spelen. Dan zie ik dat Keira met niemand ruzie maakt, behalve met meisje. Maar ook dat de andere kindjes onderling weinig ruzie maken, behalve met meisje. Meisje pakt namelijk al het speelgoed af. Om het vervolgens weg te leggen en het volgende af te pakken.

En zindelijkheid is geen aandacht vragen, maar bij haar wel. Als ik daar ben en zodra ik binnenstap roept zij "ik moet plassen". Geen probleem (dit gebeurt iedere keer en ik kom haar 8 keer per week tegen). Gastouder gaat met haar naar het toilet, maar er gebeurt niks. In een kwartier kan ze gerust tien keer roepen dat ze moet plassen en dan niks doen. Om vervolgens als ze haar zin niet krijgt haar plas te laten lopen. In mijn ogen is dit dan wel aandacht vragen, dan is de controle er zeker, maar wil ze negatieve aandacht (ze vergeet het ook wel eens tijdens het spelen, dit kan gebeuren, dit hoort er bij).

Ik denk ook, dit weet ik niet, hier heb ik geen vraag naar gedaan, wel de opmerking laten vallen, maar geen antwoord op gekregen, dat meisje thuis geen regels heeft. Gastouder vind het niet nodig dat er geduimd wordt na een bepaalde leeftijd. Wij willen het buiten bed helemaal niet hebben. Ook geen tutje. Meisje blijft duimen, met als gevolg dat Keira en kleindochter ook continu staan te duimen. Enige verschil is dat Keira en kleindochter thuis te horen krijgen dat het niet mag. En dus ook naar de gastouder luisteren. Meisje niet, gaat gewoon door en anders huilen.

En ik weet dat gedrag kopiëren, negatief en positief er bij hoort. Echter denk ik dan ook dat kinderen normaliter regels krijgen en nodig hebben. Maar schijnbaar ben ik hier ook de enige in.

Kijk de stelling is dat een kind in de basisbehoeften moet worden volzien. Ja, ze heeft kleding, een dak boven haar hoofd en krijgt eten. Dus daarin wordt voldaan. Maar ik vind dat er verder gekeken moet worden, dat er gekeken moet worden naar het totale welzijn van het kind en dat wordt in dit geval niet gedaan. Ze heeft gewoon professionele hulp nodig en als ouders dat weigeren vind ik dat er sprake is van een vorm van mishandeling.

Nu kan er ook geroepen worden "Ach, over negen maanden gaat ze naar de basisschool, daar merken ze het wel op". Klopt en gelukkig zal de baby niet meer samen zijn met meisje. Maar moet je een kind dan laten aanmodderen en maar laten verzuipen?