Keira en haar grote bed

Een week of twee terug was Keira ziek, dan mag ze bij ons in bed, omdat wij niet ieder half uur naar haar toe gaan omdat ze in paniek is. Dat is dan voor één nachtje geweest.

De nacht erna lag ze om vijf uur bij ons in bed, om dezelfde reden.

Nu zijn er veel ouders die roepen "Ja, maar dat moet je ook niet doen, dan moet je maar gewoon lopen". Dan denk ik "Jouw kind is zeker nooit ziek en ontroostbaar ieder half uur, als je dat een nacht gehad hebt, dan spreken we wel weer". En op dat commentaar zit ik niet te wachten, wij hebben dit zo besloten, dus gebeurt het zo.

Zodra ze niet meer ziek is dan slaapt ze gewoon weer in haar eigen bed. Ook als ze om vijf uur niet meer wil slapen, ze heeft dan pech gehad.

Echter bleef ze spoken en ons tot waanzin drijven. Het lumineuze idee kwam in mij op om haar geen slaapzak meer aan te doen. Die dingen zijn volgens het label 110 centimeter, dat scheelt een centimeter of vijf per merk. Keira is 92,5 centimeter, met gestrekte voeten komt ze dus wel op een meter uit. Ofwel, ruimte gebrek.

Zonder slaapzak ging het al weer een stuk beter, ze zat niet meer in de knoop in de nacht en lag niet klem in haar slaapzak.

Maar na een paar dagen begon het weer. Weer in de knoop, de weg kwijt en gewoon niet terug kunnen gaan liggen omdat ze geen ruimte had.

Nu stond er een groot bed op het plan voor begin juni, als het vakantiegeld er is. Uiteindelijk zijn wij dan op Kroningsdag naar de Ikea gegaan om voor haar een bed te halen. Menno nog half ziek en ik onder de paracetamol door een getrokken kies.

Die middag hebben we zelfs haar bed nog opgebouwd. De volgende dag de lades nog en haar nachtkastje.

Wat een verschil!

Ze doet er nu wel langer over om in te slapen. Want ze kan immers rondlopen en maakt daar ook gebruik van door gezellig op ons bed te gaan zitten. Helaas voor haar horen wij haar door de houten vloeren precies lopen.

Ook wil ze midden in de nacht nog wel eens aan de sjouw gaan. Menno ontdekte haar van de week naast zijn bed, waar ze met zijn wekkerradio aan het spelen was. Ze heeft niet gezien dat hij wakker was (het was weer vijf uur) en hij heeft net gedaan of hij sliep. Even later was ze weer weg. En die ochtend lag ze in bed, dus is ze gewoon terug gegaan.

Ze huilt nu nog maar één keer in de nacht. Wat goed te doen is.

En wat ook erg grappig is, is dat als ze wakker is en het licht is, ze uit bed klimt en bij mij komt liggen. En dan met haar koude voetjes tegen mij aan gaat liggen en zegt "Mama, ikke ook deken!" Dan komt ze bij me liggen en slapen we samen nog even verder.

Heerlijk dus haar grote bed. Ze is ook trots. Want nu Fenna grote zus is geworden wil zij dat ook. Wij hebben haar dan ook verteld dat grote zussen in grote bedden slapen. Dus haar kleine bed wil ze niet meer in.

Dat de poezen ook graag bij haar liggen vindt ze super grappig en gezellig!