Toch maar gebeld

Na al een paar nachten eigenlijk niet geslapen te hebben omdat ik zoveel buikpijn heb, heb ik vanmorgen toch maar de verloskundige gebeld. Het eerste positieve was is dat ze mee geen aansteller vonden. Wat ik zelf namelijk wel vind.

Ik ben gewoon zo mega onzeker... En ik snap niet goed waar het vandaan komt. Want bij Keira had ik dit enkel toen ik op de triage in het ziekenhuis kwam om de krampen. Maar nu is het wel net zo erg, maar ja... Ze zitten gewoon onder in mijn buik en dat is het vervelende, want daar zit ook de baby.

Maar de assistente was gewoon super lief, ze begreep me, ze steunde me. Maar ze was ook eerlijk. Ik heb geen bloedverlies, dat is gewoon goed. Ze vertelde me ook dat ze me iedere dag een echo kon geven, maar nog steeds de volgende dag niet kon garanderen dat alles goed is. En het is gewoon zo, dat weet ik maar al te goed.

Toch zou het me goed doen om zeker te weten dat er een vruchtje zit, dat het geen verbeelding is, of weet ik veel wat voor iets anders ergs. En dat het niet buitenbaarmoederlijk is en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nu heb ik woensdag een echo. Ik weet dat het geen garanties geeft. Maar het geeft me wel rust. En slapen moet ik ook!