Dit gaat toch niet zo'n dag worden...

Want dan kruip ik echt onder mijn dekens en kom ik er voorlopig niet meer onderuit.

Vanmorgen begon het er al mee dat Keira 5 uur een mooie tijd vond om op te staan. Ik duidelijk niet, na een nacht vol buikkrampen. Dus bij ons in bed, daar heeft ze voornamelijk gespeeld.

Om half 8 zijn we er maar uitgekomen (om 7 uur viel ze natuurlijk in slaap). Op naar beneden, ze wilde weer haar hele verzameling aan bed-spullen meenemen. Dus daar was de tweede ruzie (de eerste is standaard dat ze geen kleertjes aan wil, oh nee, da's al de tweede, de eerste is dat ik alleen naar het toilet ga).

Het ontbijt ging goed, ze at netjes en vertelde verhaaltjes. Haren kammen en tanden poetsen wilde ze enkel op het krukje, niet op de commode. Ze wilde geen schoenen aan, maar regenlaarzen. Had geen zin in de discussie, dus die had ze aan.

Bij de gastouder aangekomen vroeg ze om drinken, heeft ze niks gedronken vanmorgen, terwijl de beker voor haar neus stond.

Op mijn werk lagen er weer overal facturen en was het eerst orde in de chaos scheppen. Dat was redelijk snel gedaan en ook het boeken.

Helaas kwam de telefoon van P. (één van mijn bazen). "We willen je jaarcontract nu niet verlengen, niet met een jaar en niet voor onbepaalde tijd". Dat kwam enorm koud op mijn dak. Die onbepaalde tijd had ik enige hoop op, maar die ander zag ik niet als een probleem. - Ik had dit gevraagd omdat we ons huis dan verkocht hebben, maar wel ergens 45.000 euro vandaan moeten toveren en daarvoor heb ik een ander contract nodig -. Ok, dat kwam echt super koud op mijn dak vallen. Ik piepte (want meer kreeg ik er niet uit) dat ik me nu ook zorgen maakte over mijn contract. Ze hebben immers voor een jaar gekozen om te kijken of het goed bevalt van beide kanten. Nu hoor ik wel eens dat er problemen zijn, daar kijk ik naar, die probeer ik of alleen, of met hulp van de accountant op te lossen. Maar wonderen duren soms even. Ja, laatst heb ik vergeten iemand een mail te sturen dat ik ergens naar ging kijken, sorry, ik heb veel aan mijn hoofd...

Ik weet een punt waar ik beter op moet letten en dat is mijn accuratesse. Dat is mij bekend en duidelijk dat ik daarin heel goed moet opletten. Maar komaan, het is niet makkelijk wat ik doe, het is omslachtig en ze maken het me met de dag omslachtiger. Iedere week verzint P. wel weer iets nieuws waardoor ik mijn complete werkwijze moet omgooien, omdat hij bedenkt dat hij het zo en zo wil hebben. Dat het niet logisch is, dat maakt hem niet uit. Mij is het ook om het even, want als zij het zo willen hebben, dan kunnen ze het echt zo krijgen. Maar ik kan niet toveren!

Nu hoop ik dus per 1 september nog een baan te hebben....

En wat als wij nu geen lening krijgen voor het verlies? Wat als ik mijn baan verlies?

En dan moet ik Keira vanmiddag weer naar mijn schoonouders brengen, waar ze sowieso vinden dat wij te lang onderweg zijn voor de echo en een verjaardagscadeau kopen. Waar ik me dan weer groen-en-geel aan erger.

En de echo... Komt dat wel goed op een dag als deze?