The Zero's

Momenteel hoor je weer overal top-zoveels. Maar vanmorgen hoorde ik dan over de Top Zero's. Ofwel de jaren 2000 tot en met 2009. En daarover ging ik nadenken. Want wat heb ik veel meegemaakt in die jaren!

In 2000 ging dan eerst mijn relatie van 1,5 jaar uit, het was mijn schuld, maar de manier waarop heb ik nog altijd spijt van.
Ook slaagde ik dan eindelijk voor de Havo, waarop ik heel trots was.
Ik kreeg daarvoor van mijn ouders een ring, die ik nog steeds als enige ring naast mijn trouwring draag. Ook ben ik de enige die van beide ouders zo een cadeau voor het slagen heeft gehad.
In dit jaar ging ik ook verder met studeren aan het MBO+, wat een compleet nieuw leven voor mij betekende.

In 2001 ging ik met Arinde en twee andere meiden naar Salou. Duidelijk vier meiden die jong zijn, naïef zijn, jaloers zijn en zo meer. Het was een leuke vakantie, maar had ook minpunten.
Verder ging ik op zoek naar een stageplek voor mijn opleiding.
Mickey kwam in oktober bij ons wonen.

In 2002 begon ik dan al snel met mijn stage. Op een leuk klein kantoor hier in de stad, maar met een kwal van een vent die één van mijn bazen was.
Ik kreeg dit jaar een ongeluk en werd niet geloofd.
Vrienden zetten elkaar tegen mij op en weg was mijn vriendengroep.
We gingen met dezelfde vier meiden (met ruzie tevoren en al) naar Kos toe dit maal.
Daar kwam ik H. tegen met wie ik een relatie kreeg. Met Arinde bleef ik bevriend maar de andere meiden verdwenen uit mijn leven, ook de rest van de groep die daarbij hoorde.
Ik rondde mijn stage af en kreeg mijn eerste baan.
Mijn vader bleek er een vriendin op na te houden en mijn ouders gingen dan uit elkaar.
Moortje kwam bij ons wonen.

Op naar 2003 met hierin nog steeds H. als mijn vriend.
Ik startte bij een nieuwe baan en leerde daar ontzettend veel.
Mijn ouders gingen verder in de scheiding en mijn vader trok bij zijn nieuwe vriendin in.
Die zomer ging ik met H. en zijn familie naar Praia d'Oura op vakantie. De vakantie dat ik enorm heimwee had naar huis, ze iets in mijn drankje hebben gedaan en ik mijn angst om te vliegen ontwikkeld heb.
Thuis gekomen gingen mijn ouders het toch weer opnieuw proberen.
Mijn vader was lelijk tegen Moortje en Mickey en leefde nog steeds zijn eigen leven.
Wel vierden we het 30-jarig huwelijksfeest van mijn ouders.
Uiteindelijk gingen mijn ouders toch weer uit elkaar en werd de scheiding dan echt in gang gezet.
De oma van H. overleed in september wat voor mij raar was omdat mijn moeder zo ziek was.
Op eerste Kerstdag overleed dan mijn oma, die we op 30 december van dat jaar begraven hebben.

2004  begon met de aftakeling van mijn moeder. Haar haren vielen uit en ze kreeg een pruik. In januari kwam ze nog beneden. In februari kostte het haar steeds meer moeite. In maart kwam er een bed in woonkamer en 24-uurs zorg voor mijn moeder. Op 31 maart 2004 overleed mijn moeder dan in het bijzijn van haar kinderen, haar zus en haar beste vriendin.
Mijn verjaardag in 2004 was leuk, ondanks dat ik het niet wilde vieren.
H. werd mijn ex, hij begreep niet dat ik zwaar depressief was en ik moest weer normaal gaan doen.
Mijn vader viel weer terug in zijn oude gewoontes en was meer niet thuis dan wel. Zodra hij thuis was, was het enkel ruzie.
Ik ging dit jaar aan de antidepressiva, zo slecht was ik er aan toe.
Ook diende ik mijn ontslag in, ik wilde niet meer werken, kon de druk niet aan.
Hier kreeg ik ook mijn eerste tijdelijke baan, waarop er nog heel veel zouden volgen.

Hoe het jaar 2005 begon weet ik niet meer. Alles is een grote waas uit die tijd. Wel kwam mijn zusje weer thuis wonen, wat voor een hoop ruzie zorgde.
Samen met Arinde organiseerde ik mijn eerste kamp in april en later de tweede in oktober.
Die zomer kreeg ik een huisje toegewezen aan het kanaal. Met handen, voeten en tanden heb ik die kans aangegrepen. Het heeft me m'n baan gekost, maar ik heb daar geen spijt van gehad. Moortje en Mickey gingen met mij mee naar het nieuwe huisje.
In oktober kwamen Mara en Meesje bij mij wonen.
Met een stel vrienden ging ik naar de Harskamperdennen op vakantie. Een week met veel lach en veel tranen.
Moortje vertrok naar broertje B., hij hield niet van andere poesjes.
De sluiting van 2005 was verschrikkelijk. Kerst voor Eerste Kerstdag was gezellig. Tweede Kerstdag was om depressief van te worden, enkel met broertje F. en ik. Ook Oud & Nieuw was om compleet depressief van te worden, wat broertje F. en ik dan 'gelukkig' al waren.

2006 beloofde niet veel beter te worden, maar werd het toch wel.
Het was dat jaar op 26 februari carnaval en daar kwam ik Menno tegen. Jaren niet gezien, geen flauw idee wie hij was (dat duurde echt even). Ik vroeg hem voor wat te komen drinken en ja, dat ging goed.
Ik kreeg in dit jaar ook voor het eerst een baan die langer ging duren, wat ook heel fijn was.
Ik stopte met mijn antidepressiva, met veel steun van Menno.
In juli van dit jaar gingen we samenwonen in zijn appartement (dat samenwonen hebben we geen spijt van, maar het appartement wel).
Onze fretjes Loki en Yeti kwamen bij ons wonen.
Na Kerst gingen we naar Zweden toe met mijn schoonouders. Wat wederom geen succes, maar ook geen drama was. Oud en Nieuw vierden we daar en in 2007 kwamen we terug in Nederland.

Ook 2007 ging weer een jaar van veranderingen zijn. Ik ging echt merken wat het was om militairsvrouw te zijn. Het viel me soms zwaar, maar aan de andere kant kon ik er ook echt van genieten om even lekker alleen te zijn.
Ik ging werken op een ander administratiekantoor en leek daar goed op mijn plek.
In de zomer gingen we met Anne en Tim naar Zuid-Frankrijk met de auto om te kamperen.
Dit was onze eerste Oud & Nieuw met vrienden, wat super gezellig was!

In 2008 was ik weer ellendig in mijn werk. Ik mocht niet blijven en was zo teleurgesteld dat ik besloot het onderwijs in te gaan. Dit bleek later in het jaar een slechte beslissing.
De operatie aan mijn neus was een succes, al begin ik nu volgens mij weer van voor af aan.
Ik kwam na mijn onderwijs uitstapje terecht op een accountantskantoor en had het goed naar mijn zin.

Het laatste jaar van de zero's, 2009, brak aan. Ik werkte nog steeds op het accountantskantoor en zat er goed op mijn plaats. In april kregen we te horen dat Menno die zomer naar Afghanistan zou gaan en wij zochten een oplossing om alles te regelen. Op 18 april besloten we dan maar in de zomer te trouwen. De maanden die volgenden zijn in beslag genomen door het organiseren van onze bruiloft, maar ook door de bruiloft van Anne en Tim. Op 15 juli zijn we dan getrouwd. Gelukkig kregen we een weekend Brugge cadeau, waardoor we toch een soort van huwelijksreis hadden. Op 9 augustus vertrok Menno naar Afghanistan en ik stortte compleet in.
Ik ging niet meer werken en zat enorm slecht in mijn vel. Ik zocht hiervoor therapie.
Ook hadden we besloten aan onze kinderwens gehoor te geven en ik stopte met de pil. Velen raadden ons af om met kinderen te beginnen, maar nog 'een paar jaar te wachten'. Alle goed bedoelde adviezen sloegen we in de wind, immers wist ik dat het sowieso beter zou gaan met een kind, maar ja, dat kon ik wel zeggen. (Ik bleek wel gelijk te hebben). Op kerstavond van dit jaar kwam Menno dan terug uit Afghanistan en werd het jaar mooi afgesloten!