Nog één nachtje slapen

Nog één nachtje slapen en dan weten we het.

Vandaag heeft Menno met Rob gepraat. Hij begon heel netjes en voorzichtig te vertellen en vragen over het huis, waarop Rob hem onderbreekt en vraagt "Heel kort door de bocht, je wilt daar graag wonen?". Waarop Menno dan ook bevestigend heeft geantwoord. Ze hebben daarna beiden nog hun verhaal gedaan waarop Rob heeft toegezegd naar de big boss te gaan. De opmerking van Rob was nog "waarschijnlijk zegt hij 'regel het maar' want het kan hem niet zo heel veel schelen".

Er is dus heel veel hoop!

Nu is Menno alleen een beetje aan het doemdenken. Want zijn collega's wijzen hem op de wispelturigheid van de big boss. Maar ik schuif het af op jaloezie, zeker als ze roepen "als ik vrijgezel was geweest had ik er al gewoond". Zij wonen namelijk niet in onze stad, maar ergens anders, tot echt een eindje weg. Hun gezin wil denk ik niet mee en ik kan die gezinnen geen ongelijk geven. Als het nu in een andere stad was (oké, nu is het ook een dorp, maar dan wel vastgekoekt aan onze stad) dan was ik ook niet gegaan. Dat is immers de reden dat wij niet naar Duitsland zijn gegaan. En hij is gewoon (terecht) bang dat het niet doorgaat. Dat is immers 'The Story of Our Life'. Alles wat wij bedenken loopt altijd compleet anders omdat het ons niet mee zit.

Want ja... Als morgen Rob ja zegt, zal het huis wel een puinhoop zijn en niet fatsoenlijk bewoonbaar met enkel verf, onze meubels en eventueel een vloer boven. En mocht dat wel in orde zijn, zal er wel een mega huur komen. Of anders wel een wurgcontract. En zo kunnen we nog wel even door blijven gaan.

Nu moet ik wel gaan uitzoeken hoe het dan zit met onze belastingaftrek, want ja, we hebben dan officieel twee huizen, maar in ons appartement wonen we niet, maar het nieuwe huis is geen koophuis. En hoe zit het als we dit eventueel willen verhuren, belastingtechnisch dan.

Dat wordt dus weer een kort nachtje, anders kan het niet... Morgen meer!