Moe en huilen

Ik heb last van die eerste, Keira van die laatste.

Deze week is de week dan in het "echte" ritme begonnen. Keira is maandag naar het kinderdagverblijf gegaan en dinsdag naar de gastouder. En dat was huilen. Ze heeft al twee dagen gehuild. Heel gezellig, zowel niet voor de gastouder als voor mij. Want ook thuis huilt ze het liefst. Af en toe kruipt ze en gaat ze gezellig met me mee. Maar veelal huilt ze.

Waarom? Ik heb echt geen flauw idee moet ik zeggen. Misschien wel omdat ze me mist. Want als ze me ziet wil ze bij me zijn en mij vasthouden, zo vast ze maar kan. En zelfs Menno wil ze niet, nee dan steekt ze haar armpjes uit naar mij, want dan moet ze terug naar mij toe.

Klein bolleke, het is ook wat, zoveel verandering achter elkaar. En dan ook nog een sprongetje, ziek zijn geweest en tanden. Arm klein bolleke. Maar we komen er wel!