Geen spijt

Net dacht ik aan mijn keuze van mijn werk. Want immers ik kon hier in de kleine stad beginnen voor 20 tot 25 uur in de week. Verdeeld over vijf ochtenden. Maar ik kon ook in de grote stad beginnen maar dat zou 32 uur in de week zijn, verdeeld over vier dagen.
Maar nu ik dan vijf ochtenden werk en in de middag lekker met Keira leuke dingen kan doen. Maar ook lekker weg kan, kan koken op mijn gemak en gewoon eens even niks of juist heel veel kan doen bevalt me het eigenlijk super!
Ook als ik kijk naar de uren, de gemoedelijkheid en de collega's. Nu ken ik natuurlijk de mensen die bij dat andere bedrijf werkten niet. Maar het was wel de bedoeling dat ik dagelijks in pak of in ieder geval in pantalon zou komen. Vind ik niet erg, maar het is niet mijn dagelijkse stijl. Zeker niet om continu extreem netjes erbij te lopen. Want een spijkerbroek kan ook netjes zijn is mijn mening.
En eigenlijk ben ik nog het meest blij dat ik daar niet ben gaan werken om die man met wie ik mijn 2e gesprek had. Gatver, wat kwam die kerel arrogant over. Deed me denken aan mijn eerste baas zodra ik hem zag. Bleek dat ze elkaar ook kenden. Nu was hij één van de redenen destijds om een andere baan te zoeken. Komaan, we leven niet meer in het meneeren en mevrouwen tijdperk. Ik ben niet "mevrouw W.", nee ik ben Marjo of anders Marjo W. echt te ouderwets voor woorden.
Als ik naar hier kijk mag ik echt blij zijn. Nu is het wel heel rustig op mijn werk, maar er zijn ook tijden dat het hartstikke druk is. Maar dat maakt ook niet uit. Ik kan nu met het mooie weer lekker fietsen, Keira vindt het leuk bij zowel het KDV als de GO. Wat wil een mens nog meer!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen