Schupjes!

Het is bizar. Het is niet uit te leggen. Het doet soms zeer. Het is gevoelig. Het is apart. Het is ONZE MUPPET!
Gisteren ging Menno met kleine broer een nieuwe auto zoeken. Immers, hij heeft klem gezeten tussen twee andere auto's op de snelweg en ja, als je auto dan tot een blokje is vermalen, dan wordt het tijd voor een nieuwe. Aangezien ik me steeds meer begin te vervelen hier thuis (ergens roep ik hierom Hoera!) ging ik mee. Ik was netjes op tijd wakker, op tijd klaar en op naar kleine broer. Daar lekker thee gedronken (koffie voor de mannen) en Menno heeft aan de hand van de auto's die kleine broer had uitgezocht de route uitgestippeld. Dus wij op pad!
Nu zoekt kleine broer een stoere, snelle auto voor een leuk prijsje. Wij zijn ook al een beetje op zoek naar een nieuwe, maar dan een familie wagen, een station! Dus bij de eerste zaak heerlijk rondgesnuffeld. Helaas was de auto die kleine broer wilde zien er niet, die was in Apeldoorn. Dus gingen wij gewoon verder, op naar de volgende! Helaas...
Menno rijdt netjes achter een man de parkeerplaats af. Maar hij besloot dat hij verkeerd ging, zette de auto in achteruit en begon te rijden. Zo op onze bumper! Ik schrok me compleet lam en kreeg de gordel goed diep in mijn buik. Menno en kleine broer zijn uitgestapt om te kijken hoe de schade was. Ik raakte dus nog meer in paniek, want mijn buik werd ook nog hard. Dus de huisartsenpost gebeld, nee ik moest de verloskundige hebben. Steeds meer paniek, het duurde zo lang. Dus die uiteindelijk gebeld, ze zou met een uurtje bij ons thuis zijn.
Wij dus op huis aan, na het huis afgezocht te hebben naar de kruik en die niet gevonden, maar een klein knakkruikje op mijn buik gelegd. De verloskundige kwam en heeft mij gerust gesteld. Eerst gevoeld aan mijn buik, die was lekker soepel, dus dat was mooi. Daarna met de dopler even nog naar het hartje van onze Muppet geluisterd. En die ging gewoon lekker goed tekeer. Maar ja, op de vraag "Heb je het nog gevoeld?" moest ik helaas met "Nee" antwoorden.
De poezen vonden het maar raar dat extra hartje, vooral Meesje moest goed komen kijken wat er nu gebeurde...
Dit laatste is echter goed veranderd! Gisteravond vijf flinke trappen in de blaas en vanmorgen om half 7 een stuiterend kindje door mijn buik, waardoor ik wakker werd en niet meer kon slapen. En dan komen we weer terug bij de eerste zin...
Oh ja :P De kerstboom staat! Foto's volgen snel :D

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen