Bloed

Klinkt lekker simpel, maar ja, zo begint het wel. Al even geleden zette Poekie op het forum dat ze bloed was gaan geven. Maar ja, ik en naalden zijn geen goede combi. Echter, je kunt er gewoon veel mensen mee helpen en dat is wat ik mij voor ogen hield.

Nu kwam ik een tijd geleden bij een enquête op internet ook iets over bloed geven tegen. Waar ik dus positief op heb gereageerd. Van de bloedbank belden ze mij dus en stuurden me een informatiepakket. Het is maar goed dat ze er achteraan gaan, want ik vergeet dat een tijd en denk er later aan, maar soms veel later. Ze belden dus voor een afspraak, om de intake en de afname voor het onderzoek. Angst bekroop me gelijk. Maar toch een afspraak gemaakt!

Afgelopen maandag om 18.00 uur moest ik dan in het ziekenhuis zijn (daar zit bij ons de bloedbank). Om kwart voor zes stapte ik op mijn fietsje en ging die kant op. Eerst een vragenlijst invullen. Aan veels te kleine tafeltjes, met halve schermen, heel vaag... Na die te hebben ingeleverd ben ik gelijk op de wachtplek voor de dokter gezet. Bij de dokter naar binnen. En nog een paar vragen doornemen... "Wanneer bent u voor het laatst geopereerd?" - "Nou, in 2007 nog aan mijn neus en daarvoor toen ik 14 of 15 was" - "Geen transfusies?" - "Niet dat ik weet". En natuurlijk het medicijngebruik, waarin ik braaf mijn vitaminepillen, theunisbloemolie capsules, allergiepillen en neusspray had meegenomen. Maar dat was geen probleem.

Helaas begon al niet veel later het geprik in mijn lichaam. Met een dingetje wordt er dan een prikje in je vinger gedaan. AUW! Dat is venijnig. Drupje bloed eruit en op een dingetje. (Ondertussen belde de dierenarts nog over Meesje). Maar goed, ik mocht door naar de volgende ronde!

Bij een verpleegster werd ik dan geprikt. Het viel mee, slechts vier buisjes bloed. En met niet kijken naar die naald kom je een heel eind. Ik was dus heel kranig! Ik kreeg nog te zien waar het definitieve geven werd gedaan. Dat zag er iets minder uit. Dat bloed kan ik wel tegen, maar die naalden... Nee, niet mijn dingen. En dan moet ik daar een half uur (of langer?) liggen... Vond het maar vaag moet ik zeggen, anders kan ik het niet noemen. We zullen zien hoe dat moet gaan als ik bloed mag geven.

Maar de reacties van iedereen zijn eigenlijk heel positief! Dus ja, ik ben best trots op mezelf!

Oh ja, mijn bloeddruk was weeral erg laag. De dokter vertelde mij dat ik dit bij een zwangerschap goed in de gaten moet houden, ik heb namelijk bij andere waarden een hoge bloeddruk dan "normaal". Maar goed het was 90/60, nu snap ik daar niks van, maar geloof ik het wel.