Het advies: 31 mei 2010 verwacht

Gister was het weer een Zevenheuvelen dag. In tegenstelling tot de vorige twee keer maakte ik mij totaal niet druk, vond Army Wives kijken belangrijker dan opschieten en zat dan ook net om drie uur in mijn auto. Moest ik er om kwart voor vier zijn en is het drie kwartier rijden. Maar ik was netjes op tijd, kon nog even naar het toilet en zelfs een kop thee pakken.

Het gesprek begon met mijn gezin van thuis uit. Daar dieper op in. Zo ook mijn geboorte, mijn school "carrière" en mijn ouders. Niet makkelijk dus, maar goed, ik verwacht ook niet dat het makkelijk is.

Alleen kwam het gesprek daarna al licht op de therapie. Eigenlijk heeft de psycholoog geen flauw idee wat hij met mij aan moet. Hij kan niet de vinger op de juiste zogenoemde zere plek leggen (vind ik niet gek, kan ik ook niet). Dus lekker onduidelijk en frustrerend. De volgende vraag was wat ik voor therapie wilde. Ik klapperde met mijn oren en keek een beetje glazig naar die man. Want ja, ik ken wel wat, maar god, ik ben hier niet de psycholoog. Dat heb ik hem dus ook gewoon verteld.

Ik ken bewegingstherapie, creatieve therapie, groepstherapie, individuele therapie en dan in opname of deeltijd. Lekker handig als je geen flauw idee hebt wat het inhoudt! Maar goed, heb dus gezegd liever geen opname te hebben, maar dat ik eigenlijk doe wat nodig is.

Ik vroeg ook hoe lang de wachttijd is. Heel nuchter zegt hij, oh dat is het einde van het jaar, maar ook met gemak al 2011! Waarop ik enorm schrok, want 2011, dat is over acht maanden! Een uitzending is daar niks bij. Ik kan niet thuis zitten tot die tijd, maar ook niet een nieuwe baan zoeken. Daarbij is er een kans dat we dan al in Duitsland wonen. Dat gaf ik dus ook aan. Nu kwam toen een andere instelling te sprake, met een kortere wachttijd en vanuit hier en Duitsland aan te rijden. Dat heeft duidelijk mijn voorkeur. Vind het zo ontzettend belachelijk dat je gewoon acht maanden moet wachten. En dan wilde hij ook nog een proeftraject doen, waarop ik dus eerst een maand of zes moet wachten om vervolgens een therapie te kiezen waarop ik dan weer moet wachten.

Mijn reactie bij mezelf was dan ook "maar alles gaat gewoon door! Het is niet dat alles spontaan wacht." Was dus goed chagrijnig. Maar 31 mei weten we meer, dan krijg ik het definitieve advies gesprek.

Ik werd overigens alleen maar chagrijniger. Mijn telefoon reageerde niet meer op het touchscreen en ook de TomTom weigerde dienst. Was dus niet de gezelligste toen ik thuis kwam!