Advies... En nu wachten..................

Vanmorgen ging de wekker al te vroeg, al was ik al half wakker. Mara kroop nog even extra lekker tegen me aan, die is nu eenmaal verzot op "haar bedje".  Maar ik moest dan toch echt. Na gister nog een flinke huilbui gehad te hebben, Menno die gelukkig nog even belde, moest ik toch echt.

De gloedje nieuwe TomTom weigerde dienst! Gelukkig was het niet de eerste keer dat ik die kant op reed, maar ja, ben niet echt een held in de weg vinden... Volgens dat ding ging ik niet richting Zevenheuvelen, maar bleef ik gewoon thuis, en nee, de auto reed ook niet. Moest ik een update doen! Fijne nieuwe spullen...

Na het bekende toiletbezoek en een kop warme chocomel (wordt het echt 22 graden aan het einde van de week!?) en een stukje in een boekje te hebben gelezen mocht ik dan.

Eerst een hele evaluatie gekregen over mijn vorige gesprekken en mijn testen. En ja, het klopt allemaal. De diagnose: ik ben niet gek :P Maar dat was ook geen nieuws. Ik heb (gelukkig) ook geen psychische ziekte, nee, ik heb gewoon enorme na-weeën van mijn verleden. Het klinkt simpel, maar ja, daardoor "klopt mijn gedrag" niet. En ja, hij zei ook dat ik daar zeker hulp bij nodig ga hebben. Het probleem is dat ik nogal wat uitersten heb. Ik sta ontzettend sterk in mijn schoenen, maar ben ook heel onzeker. Wat natuurlijk niet klopt.

Het advies is dus ook moeilijk te geven, dus willen ze me eigenlijk verder testen, met een DTA. Ofwel: Diagnose, Training en Advies. Ik ga dan zeven weken naar de Zevenheuvelen toe. Drie weken deeltijd, een week opname (zie ik totaal niet zitten) en dan weer drie weken deeltijd. Tevoren weer nieuwe testen die uitgevoerd gaan worden... (Ofwel vragenlijstjes invullen tot ik een ons weeg...). De wachttijd is te overzien. Het wordt zeker na de zomer, maar daar was ik al vanuit gegaan. Ergens tussen september en november ben ik aan de beurt. Dus duim maar heel hard mee dat het september gaat worden!

Als ik klaar ben met de DTA dan kijken ze verder, ook ligt het er dan aan waar ik woon, nog hier of in Duitsland, of dat er al uitzicht is op Duitsland. Dan blijft het de Zevenheuvelen of naar een andere instelling, want de Zevenheuvelen is vanuit Duitsland 2,5 uur rijden... Een beetje te veel om vijf uur op een neer te rijden op een dag... Dat is dus nog allemaal afwachten.

Al met al ben ik niet ontevreden, echter nu afwachten wast er qua UWV en tijd gaat gebeuren...

Met Meesje gaat het iets beter, ze komt weer tevoorschijn en ligt weer in de woonkamer, ook beginnen de wondjes te genezen gelukkig! Mara geniet van het leven door de hele dag op een kussen te liggen en Mickey rent momenteel rondjes door het huis. Over Mickey gesproken! Die wordt volgende week al weer 9!