Hoe moeten we in godsnaam verder en hier mee om leren gaan
Eigenlijk is dit een blog van pure wanhoop. Want op heel veel punten weet ik gewoon niet meer wat te doen.
We zijn dan in januari gestart met de systeemtherapie, dit zou DE uitkomst moeten zijn voor de hulp bij Keira. Want de problemen moeten worden gezocht in ons gezin en daardoor zal Keira stabieler worden en waarschijnlijk zelfs haar ADHD (kenmerken) wegvallen.
Ammehoela!
Het enige wat de systeemtherapie heeft gebracht is dat Menno en ik samen in therapie moeten willen we nog iets van ons huwelijk zien te maken en samen blijven. (Wat we dan ook gaan doen).
Verder is het niks.
Neem vanavond, weer een complete meltdown. Normaliter werk ik de volle dinsdag, maar tegenwoordig is dat psycholoog-dag. Echter was het verzet naar gisteren, dus was het dag "vrij" voor mij. Mijn planning was de kapper en de supermarkt en verder mezelf nuttig maken met strijk en verstelwerk. Deze planning liep in de soep.
Menno bracht de meiden weg, maar om 10 uur had ik Haley al opgehaald, hartstikke ziek. Kan het arme kind ook niks aan doen, dus met een dekentje op de bank. De boodschappen van te voren gehaald en de kapper maar laten zitten.
Keira was in de opvang en ik wist dat ze moe zou zijn. Menno haalde ze al bewust later op (hij moest overwerken, maar door zieke Haley haalde hij ze even op), dus de pizza was zo goed als warm toen ze thuis kwam. Thuisgekomen loopt ze linea recta naar de hoek. Ik ben met stomheid geslagen. Menno komt er ook achteraan en zegt tegen Keira "vertel maar tegen mama wat er is?". En eigenlijk hoefde ze niks te zeggen, want we hebben weer enorme friemelproblemen. Keira heeft voor haar prachtige rapport nieuwe oorbellen gekregen, daarvan is ze er nu eentje kwijt beweert ze. De andere heeft ze weer gevonden. Wij weten wel beter, ze heeft er mee gespeeld. En aangezien Keira nergens waarde aanhecht en alles als speelgoed ziet interesseert het haar ook niet.
En geloof me, we hebben alles geprobeerd. Beloningen, boos worden, straf geven, uitleggen. Noem het op, of we hebben het geprobeerd. Het maakt je zo compleet machteloos en gefrustreerd. En niemand, maar dan ook niemand, geeft je uitleg, vertelt je eventuele andere opties...
Nee de hulpverlening schiet weeral te kort.
We zijn dan in januari gestart met de systeemtherapie, dit zou DE uitkomst moeten zijn voor de hulp bij Keira. Want de problemen moeten worden gezocht in ons gezin en daardoor zal Keira stabieler worden en waarschijnlijk zelfs haar ADHD (kenmerken) wegvallen.
Ammehoela!
Het enige wat de systeemtherapie heeft gebracht is dat Menno en ik samen in therapie moeten willen we nog iets van ons huwelijk zien te maken en samen blijven. (Wat we dan ook gaan doen).
Verder is het niks.
Neem vanavond, weer een complete meltdown. Normaliter werk ik de volle dinsdag, maar tegenwoordig is dat psycholoog-dag. Echter was het verzet naar gisteren, dus was het dag "vrij" voor mij. Mijn planning was de kapper en de supermarkt en verder mezelf nuttig maken met strijk en verstelwerk. Deze planning liep in de soep.
Menno bracht de meiden weg, maar om 10 uur had ik Haley al opgehaald, hartstikke ziek. Kan het arme kind ook niks aan doen, dus met een dekentje op de bank. De boodschappen van te voren gehaald en de kapper maar laten zitten.
Keira was in de opvang en ik wist dat ze moe zou zijn. Menno haalde ze al bewust later op (hij moest overwerken, maar door zieke Haley haalde hij ze even op), dus de pizza was zo goed als warm toen ze thuis kwam. Thuisgekomen loopt ze linea recta naar de hoek. Ik ben met stomheid geslagen. Menno komt er ook achteraan en zegt tegen Keira "vertel maar tegen mama wat er is?". En eigenlijk hoefde ze niks te zeggen, want we hebben weer enorme friemelproblemen. Keira heeft voor haar prachtige rapport nieuwe oorbellen gekregen, daarvan is ze er nu eentje kwijt beweert ze. De andere heeft ze weer gevonden. Wij weten wel beter, ze heeft er mee gespeeld. En aangezien Keira nergens waarde aanhecht en alles als speelgoed ziet interesseert het haar ook niet.
En geloof me, we hebben alles geprobeerd. Beloningen, boos worden, straf geven, uitleggen. Noem het op, of we hebben het geprobeerd. Het maakt je zo compleet machteloos en gefrustreerd. En niemand, maar dan ook niemand, geeft je uitleg, vertelt je eventuele andere opties...
Nee de hulpverlening schiet weeral te kort.
Reacties
Een reactie posten