Een typische dag

Woensdag was Menno jarig. Leuk natuurlijk, klein feestje die dag hadden we toch voor ons viertjes gepland. Helaas gooide Keira roet in het eten...

Het begon al dat ze in bed kroop en Menno niet eens een kus wilde geven, laat staan gefeliciteerd wilde zeggen. Dan mag het haar achterstand zijn, afgewezen worden op je verjaardag zet toch al lichtelijk de sfeer.

Na de gebruikelijke strubbels die we iedere ochtend hebben gingen we dan naar school. Daar was alles goed. Samen met Haley naar de supermarkt en bakker en op naar Menno's werk om taart te brengen.

Mijn schoonzusje had me gezegd lekker op Haley te passen zodat ik even me-time had. Daar heb ik van genoten en wat kleine dingen in het huis onder handen genomen.

Keira hoefde ik niet op te halen, ze had die middag haar allereerste kinderfeestje!

Om half vijf gingen wij haar dan ophalen en vervolgens Haley. Op naar huis voor gezellig met z'n viertjes eten. Helaas was het niet gezellig...

Gordijntjes dicht, kaarsjes aan, stokbroodje, kaasjes, worstjes. Het recept voor een gezellige avond. Maar nee, al snel begon Keira halve dingen te eten, dingen te proeven en terug te leggen met, zoals ook altijd, het gezeur wat erbij hoort. "Dat lust ik niet" "Dat wil ik niet" "Ik wil..." "Maar eigenlijk..." Nadat ze enorm begon te miepen dat ze haar broodje niet kon smeren (ja, het was gelukkig pas de 4e die ze met smeerkaas wilde besmeren) barstte de strijd weer los.

Ze is dan zo koppig en beweert bij hoog en laag dat ze dat niet kan en nooit heeft gekund. Als wij haar dan zeggen dat ze dat net gedaan heeft beweert ze dat ze dat echt niet gedaan heeft. Die discussie kun je niet winnen, behalve door haar (proberen) te negeren. Ze blijft net zo lang strijd voeren met ons tot ze wint. Ze zal nooit opgeven, laat staan toegeven. Op het moment dat wij zeggen dat ze mag kiezen of dat ze haar broodje normaal smeert of dat ze naar bed gaat komt er enkel als antwoord dat ze dat niet kan en niet naar bed gaat. "Jij moet dat doen". De hoek maakte geen indruk al tevoren. Dus nu was het naar bed.

Niet dat dat vlekkeloos gaat, eerst Melatonine erin, dan plassen (ondertussen krijg je een mega gil concert). Vervolgens naar boven, continu gillend en huilend. We hebben haar dan maar laten liggen. Contact maken is toch niet mogelijk, ze hoort niks, wil niks horen. Ja, dat ze naar beneden mag en dat wij haar broodje smeren.

De avond was verpest, Menno wilde de boel opruimen en was er klaar mee. Ik ben met Haley gaan douchen en zat weer huilend die avond toen ik naar bed ging op Keira's rand van het bed...