De "MMM", niet als gedacht

Lang geleden, meer dan 5 jaar terug. Was ik bang in de Medische Malle Molen te geraken omdat we niet zwanger werd.

Nu vijf jaar later zitten we er volop in. Niet om zwanger te raken uiteraard, maar om ons meisje te helpen.

Al sinds Keira een baby is slaapt ze slecht. Soms met korte fases goed, soms iets langer. Maar over het algemeen slecht. Wij dachten altijd dat het normaal was, maar op het moment dat ze 2,5 was vonden wij het minder normaal dat ze nog steeds vele nachten spookte.

In combinatie met bepaald gedrag van haar klopten wij aan bij het consultatiebureau. Dit werd in eerste instantie afgewimpeld, ze is pas 2,5 jullie maken je druk om niks.

Met drie jaar werd er dan eindelijk naar ons geluisterd. (Zie deze blog) We kregen een doorverwijzing. Op naar het MKD. Daar is Keira, inmiddels een jaar geleden, doorgelicht. Ze heeft een stapel onderzoeken gehad: fysiotherapeutisch, logopedisch, intelligentie, algemeen onderzoek, gesprekken en observaties. Daar is dan wel een conclusie uitgekomen. Op dat moment van uitslag was ze 4 jaar en kregen we te horen dat ze qua cognitie en taalontwikkeling op het niveau van een 5,5-6 jarig kind zat. Maar qua sociaal emotioneel oppervlak en qua prikkelverwerking op het niveau van een 2,5-3 jarig kind zat.

Op dat moment zakt de vloer wel even onder je voeten weg. Immers, de bovengrens is fijn, en zal niet al te veel problemen opleveren, want de ondergrens zorgt daar voor. De ondergrens is toch een schok. Je bent blij dat je weet dat er wat is, maar toch knaagt het gevoel.

Nu was het advies om haar gewoon op de basisschool te laten, daar was ze inmiddels al begonnen en haar niet naar het MKD te laten gaan. Dit met name door de bovengrens. De kans was zeer groot dat ze zich zou vervelen. Dus ging Keira gewoon naar groep 1d.

In die tijd is ook het slapen een groter probleem geworden. Van nachten die vanaf 01.00 uur ieder kwartier onderbroken worden. Ouders aan het einde van hun Latijn, Haley compleet van slag door nachtelijk ontwaken en over Keira zullen we het maar niet hebben... We klopten hiervoor dan ook onmiddellijk bij het MKD aan. Want de praktische thuisbegeleiding die we zouden krijgen zou hier ook voor zijn.

We kregen allerlei tips, maar wat we ook deden. Beloningssysteem, boos worden, iedere keer rustig blijven. Niks werkte, niks maakte indruk.

In juli besloten we dan toch op vakantie te gaan, we namen het risico, het ergste wat kon gebeuren was dat we terug moesten naar huis omdat Keira roet in het eten zou gooien.

Met toch een licht zwaar hart vertrokken we naar Frankrijk. Waar we een compleet ander kind hadden. Een echte kleuter, zelfstandig, lief, hulpzaam, dwars en met een grote mond. (Nee, kinderen zijn niet alleen maar positief). Haley was op dat moment eigenlijk ons "vervelendste" kind, lekkere peuter-puber als ze was.

Thuisgekomen vertel ik die zaterdag nog vol trots tegen mijn zusje dat Keira het zo top gedaan heeft, niet doorslapen, maar ook niet extreem spoken. Gewoon "maar" 1 tot 3 keer op een nacht komen. Helaas... Die nacht ging het weeral fout.

Het spoken begon opnieuw. Met iets nieuws erbij, bedplassen. Nu ja, niet in bed, maar in haar onderbroek waar ze op dat moment stond... Voor de wc, in de woonkamer, in haar kamer... En als we pech hadden de complete 'rit' van haar slaapkamer naar het toilet.

Wat we ook deden, niks haalde wat uit. Bij het MKD gaven wij dit ook aan. Maar ook dat de nu geboden hulp niet werkte. Aan alle tips hadden we eigenlijk niks, of we deden het al, of het maakt geen indruk op Keira. We wilden dan ook een doorverwijzing voor het slapen. Dit was het eerste probleem in onze ogen dat aangepakt moest worden.

En het positieve is: Die hebben we te pakken! Morgen de intake!!