Prikjes ronde nummer 2

Een dik uur geleden was het weer zover, prikjes ronde nummer 2. De dag begon zoals altijd. Ik werd alleen eerder wakker dan Keira. Keira speelde, kreeg een fles, werd gewassen en ging naar bed. Ze kwam weer, speelde, at en ging naar bed. Alleen moest ik haar na een kwartiertje weer uit bed halen. Arm kind...

Want ja, het was weer consultatiebureau tijd. We wandelden erheen en ik kleedde mijn meisje uit. De scores waren weer erg goed. 60,9 centimeter (volgens mij is het al 62) en 5810 gram. Ze heeft haar geboortegewicht dus mooi verdubbeld.

Op naar de dokter. Nu ben ik van mening dat zij in alles gelijk hebben en niet luisteren naar de ouders die hun kind het beste kennen. (Overigens zijn er ook hele goede dingen). Maar goed, het was vandaag dan dokter tijd en geen verpleegkundige tijd. Het begon met een controle. Er werd niks gezegd, dus ik neem aan dat alles goed was. Keira moest op haar buikje liggen en kon netjes haar hoofd ophouden. We moeten gaan zorgen dat ze minder gaat trappen, want daar wordt ze onrustig van. Heb er maar weinig van gezegd, maar in mijn buik deed ze dit al. Niet alleen als ze eten krijgt, verschoond wordt en speelt, maar altijd. Daarbij wil Keira momenteel niet meer zitten, maar eerst even staan, ook dit moeten we inperken, anders wil ze te weinig op haar buikje gaan doen. We kregen het over eten, eigenlijk krijgt ze teveel (het is ook nooit goed). Maar ja, ze drinkt haar flessen op maar spuugt nu eenmaal veel. Ze krijgt niet over het maximum wat een kindje mag hebben, dus ach, ik maak me daar niet druk om. Wel hebben we "groen licht" dat ze straks een hapje mag hebben. Groente adviseerde ze. Nu heb ik hier geen groen licht voor nodig, want dat krijgt ze straks als ze ongeveer 4 maanden is toch wel. En groente had ik ook al bedacht dat ik haar dat eerst zou geven.

Daarna was het prikjes tijd... Niet de meest leuke tijd. Maar het ging super! Ik kletste tegen Keira, en hield haar vast. De dokter zette de prikjes. Na het eerst prikje keek ze even beteuterd, van "oh, had ik hierom niet moeten huilen". Bij de twee kwam het huilen ook toen de spuit al weggelegd was. En eigenlijk was ze zo weer rustig. Heel trots dus op mijn meisje!

Hierna zijn we lekker naar huis gewandeld en is Keira naar bedje gegaan.

Overigens ben ik niet geheel negatief tegenover het CB hoor. Maar sommige dingen kun je nu eenmaal niet zien als je een kind niet dagelijks ziet. Ik ken Keira, weet hoe ze zich gedraagt, ken haar ritme, haar interesses en zo meer. Zo'n arts ziet haar om het bezoek en dan net 10 minuten. Sorry, maar met sommige dingen weet ik dan veel meer. En ja, ik ben zo'n eigenwijze moeder die het toch op haar eigen manier doet! Echter voor tips en advies en ook de hulp met het inbakeren en het psychische ben ik super blij met het CB.