Hebben wij te hoge verwachtingen?

Dat het allemaal niet makkelijk gaat is wel duidelijk. Maar eens een samenvatting.

Na de geboorte van Keira lukte het niet met de borstvoeding, ik maakte compleet geen melk aan, zelf niet met kolven. Dus over op de flesvoeding. Natuurlijk werd ik spontaan de volgende dag wakker met zware stuwing. Die middag lekte de melk eruit. Dus Keira toch maar aangelegd. De combinatie van borstvoeding, kolven en flesvoeding begon. Menno nam de flesvoeding op zich. Een stuk voor zijn plezier, een stuk om mij te ontlasten en een stuk omdat ik borstvoeding en flesvoeding gescheiden wilde houden.

Als ik ieder uur Keira had aangelegd en daarna gekolfd had, dus een productie proces van 24 uur in mijn ogen, dan was de borstvoeding misschien wel gelukt. Maar sorry, ik heb ook een leven en wil ook genieten. Ik voelde mij een melkkoe, dus dat deed ik niet. De dag voor mijn verjaardag ben ik dan ook gestopt met de borstvoeding. Afbouwen hoefde niet, er kwam al niet veel meer uit. Geen stuwing meer gehad en af en toe drupten de laatste restjes melk eruit. Vanaf dat moment krijgt Keira dan flesvoeding, natuurlijk geef ik haar nu ook eten!

Wat je overal hoort als nieuwbakken moeder is "Als je kind huilt, dan is er iets. Immers huilen is de enige communicatie manier voor je kindje." Ok. Ik beken, daar hebben ze gelijk in. Als Keira huilt, dan ren ik eigenlijk gelijk naar haar toe. Nu ja, niet rennen, maar ik ga wel. Moet ik ook bekennen dat ik dit deed en niet meer doe.

Doordat wij continu naar Keira toe gingen als ze huilden bleef ze komen naar onze mening. Natuurlijk, bij honger, een vieze broek, snotjes, spuugies en zo meer mag ze huilen en komen wij. Maar waarom ze huilde was ons een vraag, een hele grote vraag.

Ze weigerde gewoon te slapen in haar bedje. Enkel bij ons op de arm wilde ze slapen. En lag ze eenmaal in haar bedje te slapen, dan was ze al snel weer wakker en aan het kreunen en steunen. Ook bij ons op de kamer in de reiswieg hielp niet, ze bleef onrustig.

Vorige week waren Menno en ik echt ten einde raad. Maandag belde ik de dokter voor een afspraak, dan maar een doorverwijzing naar de kinderarts, want dat was het enige wat we nog konden bedenken. De dokter had een kort en bondig advies: inbakeren!

Die zelfde middag (avond) kwam dan de inbakerverpleegkundige langs. Schoonmoeder was met mij mee naar de huisarts en heeft die avond voor ons gekookt. We mochten de inbakerdoek van de verpleegkundige lenen en kregen een uitgebreide uitleg. Die avond is Keira bij de schoonouders gaan logeren. Wij hadden gewoon een avond slaap nodig...

De volgende dag ben ik Keira natuurlijk weer gaan halen. Ze had het geweldig gedaan bij opa en oma. Maar ja, dat doet ze altijd bij anderen. Ik vond het alleen niet fijn dat mijn schoonmoeder de huisarts had gebeld om te vertellen hoe goed het wel niet ging. Want thuis ging ze weer volop er tegen in. Vrijdags is Keira dan bij mijn zusje en haar vriend gaan slapen. Ook daar was ze weer lief en ging het super.

Wij vragen ons gewoon ondertussen iets af "hebben wij te hoge verwachtingen? wat kunnen we eigenlijk verwachten?" Zo maar weer eens de verpleegkundige bellen om wat navraag te doen. Want ja, ingebakerd is ze heel rustig. Ze huilt niet meer zoveel, ze slaapt beter. Alleen het eten is waardeloos, ze spuugt weer als een gek en eet en slaapt enkel...