We zijn een jaar verder (nu bijna dan)
Een jaar... Wat kan er in een jaar ontzettend veel gebeuren. Wat is er in een jaar ontzettend veel gebeurt.
Ok, het is geen vol jaar, maar die 1,5 maand zullen we niet voor sukkelen.
Gelukkig is er in dit jaar ontzettend veel gebeurt. Na mijn vorige blog volgde onze vakantie. Die kwam op het juiste moment, maar ook belangrijk om te zeggen is dat deze überhaupt kwam. Van te voren wist ik zeker dat ik wilde scheiden, dit ging zo niet meer. We waren elkaar compleet verloren in de strijd tegen het systeem. Echter heeft de vakantie ons nader tot elkaar gebracht en nog meer doen beseffen dat het zo niet verder kon.
Eenmaal thuis hebben we dan ook hemel en aarde bewogen voor een omslag. Dit is wonderbaarlijk ook gelukt. Onze systeemtherapeut snapte ons en zag het ook in. Ook de sociaal werker zag het in. Wonderbaarlijk vonden wij het, maar wij klagen niet. Hierop kwam het advies om voor een second opinion naar een andere praktijk te gaan.
Wat een verademing! In al die jaren heb ik me nog nooit zo extreem serieus genomen gevoeld als daar. De hoofdbehandelaar komt compleet voor ons als gezin op en vecht daarin met ons mee.
Conclusie in maart was dan ook hechtingsproblematiek.
Nu konden we daar eerst niks mee, maar na een uitleg van 2,5 uur waren we enorm veel wijzer en voelden we ons wijzer, begrepen en gehoord. We snappen nu dat de beelden van ADHD, ASS en SI ontstaan uit de HP. Pijnlijk om te horen, maar we kunnen verder. We snappen nu ook dat het geen simpel beeld is maar een zeer complex beeld. Gelijk werd ons gezegd dat het niet even is, het traject waar we in gaan. Echter hadden wij op dat moment het gevoel de hele wereld aan te kunnen, immers wisten we nu wat er was.
Helaas reageerde onze omgeving amper tot niet op alles. Negeren is daar het juiste woord voor. Onze ervaring is ook dat mensen alles of negeren of bagatelliseren "oh mijn kind is ook wel eens vervelend, heeft ook wel een woede uitbarsting". Boos word ik er niet om, verdrietig wel. Waar iedereen jaren dacht dat we gek waren is gebleken dat er wel degelijk iets is met ons meisje. Maar niemand wil er aan geloven. Nee, ze verbloemt het gros met haar intellect.
Het lezen van de testverslagen was confronterend. Maar ook prettig. Ik werd er verdrietig en blij van. Verdrietig omdat het is wie ze is, maar ook blij omdat ze zich liet zien zoals ze is. Zo dubbel.
Een stukje omschrijving uit haar test:
De testleidster moedigt K. aan, waarop K. met een licht fronsend en boos gezicht het middenstuk van de test overslaat en ze besluit de laatste regels te gaan maken, onderaan beginnend.
Dit was zo herkenbaar en zo 100% haar!
Inmiddels is ze ook al bijna aan het einde van groep 3 aangekomen en ook hier blijkt weer dat we haar kennen.
In het begin van het schooljaar hadden we een gesprek met de juffen. Wij gaven aan dat ze het nu heel zwaar had, enorm moest wennen en zich niet van haar beste kant liet zien. We zeiden ook dat dit rond december erger zou worden vanwege de spanning van Sinterklaas en Kerst. We vervolgden dat Keira na de kerstvakantie uit haar holletje zou komen en zich zou profileren. Aan het einde van het schooljaar zou ze leertechnisch gezien compleet anders zijn dan aan het begin.
We werden nog net niet uitgelachen. Nee, ze komt niet in aanmerking voor extra opdrachten, ze is een gemiddeld kind, meer aan de onderkant dan aan de bovenkant. De mogelijkheid die de kleuterjuf had gegeven voor de plusklas was onzin, dit kon ze nooit aan.
We hielden onze mond maar...
Maar waar ze als een ondergemiddelde tot gemiddelde leerling begon hoort ze nu dus bij de besten in de klas en is haar niveau ver voor.
En wij zouden ons kind niet kennen.... Het ging precies zoals wij voorspeld hadden.
Sociaal-emotioneel is een ander verhaal. Voor mijn gevoel gaat dit zelfs slecht. Ze is niet op haar gemak en heeft veel ruzie in haar klas. 25 juni staat er dan ook een gesprek met de juf op mijn agenda. Ja, ik wil weten hoe ze het didactisch doet, maar belangrijker vind ik hoe ze het sociaal-emotioneel doet.
Dan zijn deze juffen ook niet de tofste. Ze zijn didactisch zeer goed en ze kunnen de kinderen enorm veel leren. Maar een kind van 6 a 7 is geen puber en geen volwassene. En zo worden ze wel behandeld. Ze is gewoon bang om dingen tegen de juf te zeggen. Daar word ik als ouder niet blij van.
Maar goed, nog 4 weken en dan een nieuwe ronde en nieuwe kansen!
Qua hulp dan, man man man... Een leger lijkt wel over de vloer te komen!
De hulp is maximaal ingezet. Hulp vanuit onze familie is er niet en kunnen we ook niet verwachten. Ook vanuit vrienden of buren (die laatste hebben we niet eens) kunnen we niks verwachten.
De mooie zin van de psycholoog "It takes a village to raise a child" heeft alles in werking gezet.
Al snel mochten de beiden meiden een middag extra naar de opvang. Wat een adem gaf me dat. Nu met het mooie weer vind ik het soms wel jammer. Geen gespetter in het zwembad. Maar voor mijzelf is het goed. Ook is er gelijk PMT (psychomotorische therapie) voor haar opgestart. Met in de toekomst PMT voor het complete gezin. Verder ligt er een indicatie voor een zorgboerderij, een weekend in de maand. Maar ik vind alles gewoon te ver weg. Ik word er niet blijer van en heb nog niet iets gevonden waar ik überhaupt wil gaan kijken. Maar we hebben geduld. Vanuit de WMO krijgen wij een super lieve vrouw die mij helpt met het huishouden. Als straks alles een beetje is bijgewerkt, dan hoop ik dat we ook een plan voor de toekomst kunnen opstellen. Als laatste hebben we over twee weken de intake voor IPT (intensieve pedagogische thuisbegeleiding). We hebben in het verleden al PPT (praktische pedagogische thuisbegeleiding) gehad, maar dat mocht niet baten. Omdat er in de jaren zoveel is ingeslopen willen wij bepaalde dingen eruit hebben. Voldoende hulptroepen dus.
We gaan dus zien waar het schip verder strand!
Ok, het is geen vol jaar, maar die 1,5 maand zullen we niet voor sukkelen.
Gelukkig is er in dit jaar ontzettend veel gebeurt. Na mijn vorige blog volgde onze vakantie. Die kwam op het juiste moment, maar ook belangrijk om te zeggen is dat deze überhaupt kwam. Van te voren wist ik zeker dat ik wilde scheiden, dit ging zo niet meer. We waren elkaar compleet verloren in de strijd tegen het systeem. Echter heeft de vakantie ons nader tot elkaar gebracht en nog meer doen beseffen dat het zo niet verder kon.
Eenmaal thuis hebben we dan ook hemel en aarde bewogen voor een omslag. Dit is wonderbaarlijk ook gelukt. Onze systeemtherapeut snapte ons en zag het ook in. Ook de sociaal werker zag het in. Wonderbaarlijk vonden wij het, maar wij klagen niet. Hierop kwam het advies om voor een second opinion naar een andere praktijk te gaan.
Wat een verademing! In al die jaren heb ik me nog nooit zo extreem serieus genomen gevoeld als daar. De hoofdbehandelaar komt compleet voor ons als gezin op en vecht daarin met ons mee.
Conclusie in maart was dan ook hechtingsproblematiek.
Nu konden we daar eerst niks mee, maar na een uitleg van 2,5 uur waren we enorm veel wijzer en voelden we ons wijzer, begrepen en gehoord. We snappen nu dat de beelden van ADHD, ASS en SI ontstaan uit de HP. Pijnlijk om te horen, maar we kunnen verder. We snappen nu ook dat het geen simpel beeld is maar een zeer complex beeld. Gelijk werd ons gezegd dat het niet even is, het traject waar we in gaan. Echter hadden wij op dat moment het gevoel de hele wereld aan te kunnen, immers wisten we nu wat er was.
Helaas reageerde onze omgeving amper tot niet op alles. Negeren is daar het juiste woord voor. Onze ervaring is ook dat mensen alles of negeren of bagatelliseren "oh mijn kind is ook wel eens vervelend, heeft ook wel een woede uitbarsting". Boos word ik er niet om, verdrietig wel. Waar iedereen jaren dacht dat we gek waren is gebleken dat er wel degelijk iets is met ons meisje. Maar niemand wil er aan geloven. Nee, ze verbloemt het gros met haar intellect.
Het lezen van de testverslagen was confronterend. Maar ook prettig. Ik werd er verdrietig en blij van. Verdrietig omdat het is wie ze is, maar ook blij omdat ze zich liet zien zoals ze is. Zo dubbel.
Een stukje omschrijving uit haar test:
De testleidster moedigt K. aan, waarop K. met een licht fronsend en boos gezicht het middenstuk van de test overslaat en ze besluit de laatste regels te gaan maken, onderaan beginnend.
Dit was zo herkenbaar en zo 100% haar!
Inmiddels is ze ook al bijna aan het einde van groep 3 aangekomen en ook hier blijkt weer dat we haar kennen.
In het begin van het schooljaar hadden we een gesprek met de juffen. Wij gaven aan dat ze het nu heel zwaar had, enorm moest wennen en zich niet van haar beste kant liet zien. We zeiden ook dat dit rond december erger zou worden vanwege de spanning van Sinterklaas en Kerst. We vervolgden dat Keira na de kerstvakantie uit haar holletje zou komen en zich zou profileren. Aan het einde van het schooljaar zou ze leertechnisch gezien compleet anders zijn dan aan het begin.
We werden nog net niet uitgelachen. Nee, ze komt niet in aanmerking voor extra opdrachten, ze is een gemiddeld kind, meer aan de onderkant dan aan de bovenkant. De mogelijkheid die de kleuterjuf had gegeven voor de plusklas was onzin, dit kon ze nooit aan.
We hielden onze mond maar...
Maar waar ze als een ondergemiddelde tot gemiddelde leerling begon hoort ze nu dus bij de besten in de klas en is haar niveau ver voor.
En wij zouden ons kind niet kennen.... Het ging precies zoals wij voorspeld hadden.
Sociaal-emotioneel is een ander verhaal. Voor mijn gevoel gaat dit zelfs slecht. Ze is niet op haar gemak en heeft veel ruzie in haar klas. 25 juni staat er dan ook een gesprek met de juf op mijn agenda. Ja, ik wil weten hoe ze het didactisch doet, maar belangrijker vind ik hoe ze het sociaal-emotioneel doet.
Dan zijn deze juffen ook niet de tofste. Ze zijn didactisch zeer goed en ze kunnen de kinderen enorm veel leren. Maar een kind van 6 a 7 is geen puber en geen volwassene. En zo worden ze wel behandeld. Ze is gewoon bang om dingen tegen de juf te zeggen. Daar word ik als ouder niet blij van.
Maar goed, nog 4 weken en dan een nieuwe ronde en nieuwe kansen!
Qua hulp dan, man man man... Een leger lijkt wel over de vloer te komen!
De hulp is maximaal ingezet. Hulp vanuit onze familie is er niet en kunnen we ook niet verwachten. Ook vanuit vrienden of buren (die laatste hebben we niet eens) kunnen we niks verwachten.
De mooie zin van de psycholoog "It takes a village to raise a child" heeft alles in werking gezet.
Al snel mochten de beiden meiden een middag extra naar de opvang. Wat een adem gaf me dat. Nu met het mooie weer vind ik het soms wel jammer. Geen gespetter in het zwembad. Maar voor mijzelf is het goed. Ook is er gelijk PMT (psychomotorische therapie) voor haar opgestart. Met in de toekomst PMT voor het complete gezin. Verder ligt er een indicatie voor een zorgboerderij, een weekend in de maand. Maar ik vind alles gewoon te ver weg. Ik word er niet blijer van en heb nog niet iets gevonden waar ik überhaupt wil gaan kijken. Maar we hebben geduld. Vanuit de WMO krijgen wij een super lieve vrouw die mij helpt met het huishouden. Als straks alles een beetje is bijgewerkt, dan hoop ik dat we ook een plan voor de toekomst kunnen opstellen. Als laatste hebben we over twee weken de intake voor IPT (intensieve pedagogische thuisbegeleiding). We hebben in het verleden al PPT (praktische pedagogische thuisbegeleiding) gehad, maar dat mocht niet baten. Omdat er in de jaren zoveel is ingeslopen willen wij bepaalde dingen eruit hebben. Voldoende hulptroepen dus.
We gaan dus zien waar het schip verder strand!
Reacties
Een reactie posten