Brandwond uit (Volgens Google Translate dan)

Al weken ben ik moe, moe, moeier, moeist om het maar in het slecht Nederlands te verwoorden. Ik kan slapen wat ik wil (wat ik ook nog eens slecht doe) maar ik word niet minder moe. Daarnaast enorm veel migraines, veel last van mijn darmen, kort lontje en nog een lijst aan kleine kwaaltjes die ik niet het noemen waard vond.

Nadat we afgelopen weekend een super tof weekend bij mijn neefje, vrouw en kids hadden had ik dan weeral maandag een migraine. Nu was ik er klaar mee en belde de huisarts. Dinsdag kon ik dan om 08.50 bij de huisarts (vrouwelijke) langskomen. Ik blij, verder op dat moment niemand eigenlijk.

Braaf bracht ik dan Haley naar haar gastouder en Keira naar school. Ik moest, zoals altijd, wachten, want onze dokteren nemen de tijd voor ons, wat resulteert in lange wachttijden. Niet erg, ik had alle tijd. Bij de dokter deed ik mijn verhaal, ze luisterde, liet me uitpraten en hoorde, hoe slecht ook, mijn eigen idee aan wat handig zou zijn. Bloed trekken was mijn optie, immers, bloedarmoede, tekort aan vitamine B12 of iets aan de schildklier kan allemaal. Gelukkig ben ik daar in het verleden al vaker op geprikt, dus kom maar op met die twee buisjes. De dokter luisterde braaf en vertelde mij braaf dat dit natuurlijk mocht. Na mijn relaas zei ze mij dan ook gelijk "Ik denk dat er niks mis is met je bloed en waarden, echter gaan we dat wel uitzoeken voor verdere onderzoeken" Ik keek haar dan ook even verbaasd aan en vroeg om uitleg. Hierop zei ze gelijk dat ze vermoedde, op basis van mijn klachten, dat ik een burn-out heb (Brandwond uit dus volgens Google). Ik schrok en geloofde het niet zo, ik was er van overtuigd dat ik bloedarmoede had.

Na het ziekenhuis en bloedtrek debakel

- Wij hebben hier in de stad een ziekenhuis, niet groot, met een poli. Daar wandelde ik dan braaf binnen bij de prikpost. Maar nee, ik zat niet goed, ik moest naar het nieuwe gebouw, aan de andere kant van het terrein, daar waar de huisartsenpost in het weekend ook zat. Ik vloeken in mezelf en maar braaf aan de wandel (bij een keer huisartsenpost in het weekend is mij dit ook al overkomen). Zoeken, want duidelijk is het daar niet bepaald in mijn ogen, ik mis een centrale balie voor al je 100 vragen omdat de weg onduidelijk is aangegeven, maar het viel mee. Eens de juiste ingang had ik ook gelijk voor mijn neus een bord met pijl naar de bloedafname. Ik volgde dat dan braaf, door allerlei gangetjes en moest drie keer kijken of ik nu goed was. Maar dat was ik. De rij was er amper en ik had zo mijn bloed, zonder dat mijn lichaam in protest ging, bloed gegeven. -

Donderdag mocht ik dan bellen. Dat deed ik dan en de assistente meldde heel blij dat mijn bloed schoon was. Ik was overduidelijk niet blij, want de dokter had gelijk. Ik maakte dan ook gelijk een afspraak voor komende dinsdag (ik wil nu niet naar de mannelijke arts, die is al 1.000 jaar mijn huisarts en is super fijn, maar niet op het psychische vlak) een afspraak om 09.00 uur.

Dinsdag heb ik dan enkel mijn werk gebeld, moed verzamelt om toch iets voor mijn werk te doen en op de bank gelegen. Ik kon me tot niks brengen. En moet dat ik was...

Woensdag had ik een mama-Haley dag. Arme Haley, mama was niks waard. Na een ochtend bezoek aan mijn broertje, schoonzusje en nichtje was het klaar. Blijkbaar ook voor Haley, die ging lief slapen op de bank. Met Zachte Poppe natuurlijk.

Donderdag was een vreemde dag in huis, Menno ging onder het mes, we krijgen nu zeker geen kindjes meer ;), de meiden naar school en de gastouder en ik was thuis. Immers zou ik sowieso een vrije dag hebben. Voor wij naar het ziekenhuis (weer die stomme nieuwe klinieken) gingen belde ik dan de huisarts voor de uitslag.

In het ziekenhuis weigerde ik mee naar binnen te gaan en appte met mijn zusje over de uitslag van het bloed (en Kerst natuurlijk). Ze was minder verbaasd dan ik.

In de avond ging Keira weer zwemmen en praatte ik nog even met mijn oude buurman/vader van een vriendje van Keira/mede klassenouder (ja alles in één). Ik vertelde bij toeval wat ik die dag te horen had gekregen (hij kan erg goed luisteren en heeft door zijn werk ervaring).

Vrijdag was Menno dan natuurlijk thuis, ik kreeg alles op mijn schouders, logisch, bank liggen is het beste in zijn situatie, en heb het best zwaar. Het besef wat er is, is er niet. Ik belde mijn werk en zei dat ik nog de helft van mijn uren graag wilde werken. Dit vond mijn baas (ik heb echt een toffe baas!!) niet slim, in de precieze bewoording weet ik het niet, maar hij zei mij eerst te accepteren dat ik inderdaad een burn-out heb.

Nu ik er over nadenk, nee, ik wil niet zielig thuis zitten, ik wil gewoon actief rondrennen zoals ik graag doe. Denk ik diep na en heb ik mijn zoveelste huilbui wil ik alleen maar in bed liggen. Wandelen met Quinto bevalt me tot nu toe (het moest uit noodzaak) erg goed. Dus ik denk dat hond en ik volgende week (weer of geen weer) maar een paar uur in het bos gaan wandelen. Even alles vrij maken.