Geduld blijft soms een schone zaak

Ik begin heel saai te worden in mijn verhalen, zwanger, zwanger, zwanger. Kan er niks aan doen, mijn lichaam doet dat. En helaas niet wat ik wil.

Ik ben vanmorgen weer eens wakker geworden met mega krampen, was even geleden, maar ik heb het niet gemist. Ik hang nog steeds boven het toilet, terwijl ik niks eruit gooi. Ik heb ook een fijn kwaaltje ontdekt, mijn nagels groeien als kool en zijn extreem stevig! Binnenkort moet ik ze wel knippen, omdat ze gewoon enorm lang aan het worden zijn. Maar dat is eigenlijk ook wel fijn.

Gisteravond hebben we natuurlijk weeral foto's gemaakt. Maar de buik groeit natuurlijk nog niet hard. Zou ook wel bizar zijn. Ook kom ik totaal niet aan. Ik blijf hangen op hetzelfde gewicht. Nu ja, zolang ik niet extreem afval is het ook goed.

Deze week is trouwens lekker rustig. Ik moet vanmiddag naar de Zevenheuvelen bellen en wil woensdag wat boodschapjes doen. Ook moet ik dan nieuwe neusspray gaan halen. Menno moet ook de hele week werken, zelfs vrijdagmiddag, dus ben ik veel alleen.

Komend weekend wordt weer druk. Vrijdagavond naar de verjaardag van schoonmama. Zaterdag met Arinde nieuwe bh's halen (ik pas ze echt niet meer). En zondag een meeting! Druk, maar gezellig. Maar goed, 's avonds kan ik slapen, wat ik ook nodig heb.

De week erop is veel drukker, niet erg, want we moeten weer naar de gynaecoloog!

Ga komende week ook eens proberen bij Tess langs te gaan...

En ja, ik heb veel ongeduld. Wil zo graag dat ik wat meer van de zwangerschap ga merken, behalve alle kwalen die niet fijn zijn. Ik zou graag mijn buik al zien. Maar ja, dan komt dat geduld weer.

Wel hebben we het weekend de schuur eens doorgespit. Kijken wat moet blijven, wat naar mijn broertje moet, wat naar de milieustraat moet en wat naar mijn zusje moet. Wat een werk! En dat alles voor ons kleintje natuurlijk. Want ja, ons kleintje heeft immers ruimte nodig, dus die moeten wij creëren.