De bevalling...

Het kan niet uitblijven, ditmaal eerder dan bij Keira, het bevallingsverhaal!

Er gaat een stukje aan vooraf, want mijn lichaam had er weinig zin en puf meer voor op het einde.

Op dinsdag 8 oktober had ik mijn 38 weken afspraak bij de verloskundige. Omdat ik die dag compleet depressief was en extreem veel pijn had keek ze of er al iets aan het werken was. 1 centimeter met een tuutje, dus een begin, geduld was het devies. Heel irritant want Keira werd op die dag, 38+1 geboren. Ze raadde me wel acupunctuur aan, om mijn pijn te verlichten en eventueel om de bevalling wat op te wekken.

Die vrijdag, 11 oktober, ging ik dan naar de acupuncturiste. Super aardige vrouw en tot mijn grote verbazing had ik echt super minder last, ik kon weer dingen doen, eindelijk bewegen! Voor die maandag erop maakte ik een nieuwe afspraak om eventueel de bevalling op te wekken.

Die maandag was ik dan 39 weken zwanger en was het afspraken dag. Keira ging bij mijn broer B en zijn vriendin N spelen en ik ging op weg. Immers na een week met voorweeën van 4 tot 4 moest er wel iets gebeurt zijn. Ik kwam dus bij de acupuncturiste en kreeg de naaldjes met wat stroom erop. Mijn buik ging iets rommelen, maar niet bijzonder, ach, ik had alle tijd was mijn gedachte. Op naar de verloskundige. Bij controle bleek er minder tuutje maar nog steeds 1 centimeter, best een teleurstelling dus. De verloskundige stripte mij en ik was benieuwd...

Die dag was een ramp, echte mega voorweeën, zo erg dat ik mijn laatste cursus avond heb afgezegd. In bad werden de weeën dan minder en bij het naar bed gaan verdwenen ze. Ik was gefrustreerd.

Donderdag 17 oktober ging ik nog even naar de verloskundige voor een nieuwe strippoging. Die was ook waardeloos en op menstruatiekrampen na voelde ik me goed.
Ik besloot ook om nu tot 41 weken te wachten met welke hulp dan ook en met 42 werd het dan het ziekenhuis, immers, dan heb je weinig keuze.

Die avond keken we lekker een filmpje en gingen naar bed. Om half 3 werd ik wakker van buikpijn. Ik besteedde er geen aandacht aan en ging verder slapen. Iedere 15 a 20 minuten werd ik dan even wakker, een wee, maar niet spannend. Om 5 uur werd ik dan echt wakker, ik merkte dat er een regelmaat in kwam, maar bleef lekker in mijn warme bed liggen. Om half 6 was ik ook dat beu, ik ging eruit en naar beneden, eens kijken of er een regelmaat in zat, timen dus!

Met een kop thee bleek al snel dat de weeën nu om de 6 a 7 minuten kwamen en dat ze een dikke minuut duurden. Het vorderde dus eindelijk! Op dat moment besefte ik me dat ik vandaag of morgen wel eens zou kunnen bevallen, eindelijk! Om kwart over 6 ging Menno's wekker beneden. Ik ging er dus vanuit dat die boven ook ging. En ondanks dat ik weet dat hij dan nog even blijft liggen ging ik naar boven. Met mijn telefoon in de hand om te timen. Menno was nog niet echt wakker en was verbaasd dat ik naast het bed stond. Op mijn opmerking "volgens mij heb ik weeën" kwam hij zijn bed uit. Ik zei hem ook dat ik liever had dat hij niet ging werken, leek me geen slim plan. Menno trok een joggingbroek aan en wilde met mij naar beneden gaan.

Natuurlijk werd Keira toen wakker en wilde ze bij ons in bed, wij vertelden haar dat we naar beneden gingen en dus wilde ze mee. Geen probleem natuurlijk. Ze zag dat mama pijn had en vond dat niet leuk. We vertelden haar dat de baby het heel druk had in mama's buik en dat het een beetje pijn deed. Daar was ze tevreden mee.

Beneden aten we alle drie wat. Ondertussen hadden we het er over of we Menno's ouders gingen bellen om Keira op te halen. Ik had haar gastouder al wel laten weten dat ze niet kwam die dag. Menno vroeg mij hoe snel de weeën nu kwamen, dit was om de 4 a 5 minuten en nog steeds een dikke minuut tot anderhalf lang. Hierop besloot hij de verloskundige te bellen en ook zijn ouders. Om 7 uur waren Menno's ouders hier en namen ze Keira mee, compleet aangekleed en haren gedaan tussen de weeën door. Terwijl zij weggingen kwam net de verloskundige aan.

Binnen vertelde ik het verhaal van mijn nacht en tegen 8 uur gingen we dan boven even kijken of het ook nut had. De conclusie was 2 centimeter, niet bijzonder dus, maar de complete baarmoedermond was verstreken. Dus goed nieuws! De bevalling was echt begonnen!

Om half 9 ging de verloskundige weg, ze zou in de middag weer terugkomen. Maar we mochten altijd bellen. Ik dook in bad en heb daar twee uur liet liggen weken. Weeën en tussendoor slapen. Voor mijn gevoel bleven de weeën gelijk iets sneller en pijnlijker, maar nog niet heel bijzonder. Eenmaal uit bad werd het heftiger en pijnlijker. Menno belde dus de verloskundige weer om 11 uur. Tegen half 12 was ze hier. Weer overleg even kijken hoe mijn weeën liepen en daarna weer controle. Een vette tegenvaller, 3 centimeter. In dit tempo zou ik alsnog op Menno's verjaardag bevallen.

Hierop besloten we mijn vliezen te breken, misschien zou het helpen...

En of!

Al heel snel kwamen de weeën continu achter elkaar met een extreme pijn en hevigheid. Op dat moment wist ik het (gelukkig) niet, maar ik had een weeënstorm te pakken. Om kwart over 1 wilde ik naar boven, daar moest ik voor mijn gevoel zijn. Menno en de verloskundige dus met mij mee. Ik ging op bed liggen en Menno kwam bij mij liggen.

Wat ik ook niet wist is dat de verloskundige de kraamhulp al had gebeld, die kwam dus vlak nadat wij boven waren.

De verloskundige controleerde mij en constateerde 8 centimeter. Dat was dus bizar rap gegaan. Mocht het overigens niet gevorderd zijn, had ik naar het ziekenhuis gewild voor pijnbestrijding, want het was niet te harden, achteraf gezien hadden we dat ook niet meer gered en was het een snelweg geboorte geworden dan.

De verloskundige en kraamhulp gingen alles klaar leggen voor de bevalling en al snel had ik persweeën. Het duurde even voor ik er ook geestelijk aam toe was om te persen, maar km kwart voor 2 begon ik dan te persen, twee uur nadat de bevalling echt op gang kwam. Het persen vond ik ditmaal eng, ik was bang om uit te scheuren en meer van die ellende. De verloskundige stelde nog voor dan te knippen, maar ook dat wilde ik niet. Uiteindelijk ging het helemaal goed. Het persen vorderde en ik zag zelfs het hoofdje al staan, ongewild overigens. Om 13.57 werd ons meisje dan geboren. Met de navelstreng om de nek zag ze wat blauw maar alles was verder in orde. Menno knipte het restant van de navelstreng af en onze Haley Morgan was geboren.

Ze werd lekker bij mij gelegd en nu was het wachten op de placenta. Een prik wilde ik niet, ik wist zeker dat de placenta zo zou komen. En ik had gelijk, om 14.00 uur werden we dan gefeliciteerd, de bevalling was afgelopen! En ik was er met enkel een schaafwondje uitgekomen.

Hierna heb ik heerlijk in bed gelegen met Haley en Menno. Alle controles werden op het bed gedaan, zo fijn. Vanuit bed zijn we op het gemak de familie gaan bellen. Pas om 5 uur ben ik uit bed gekomen om te gaan douchen op mijn gemak, zo fijn al die tijd met Haley geknuffeld en haar eten gegeven.

Om half 7 was Keira dan weer thuis, Menno en ik waren inmiddels weer samen dus kon Keira op haar gemak kennis maken met Haley.

Al met al een pijnlijke, super rappe, zalige thuisbevalling waar ik zo weer voor zou tekenen.