Ja, een meisje of een jongen?

Gister dan de beroemde 20-weken echo gehad. Bij de meesten beroemd omdat je dan kan weten of je een meisje of een jongen krijgt.

Nu was het Menno compleet om het even met een hele lichte voorkeur naar een jongen, immers, we hebben ons bolleke al en als man wil je graag een jongen. Voor mij toch ook de voorkeur voor een jongen, al twijfelde ik soms ook, want een meid ben ik gewend. Praktisch zeker een meisje, geen twijfel over mogelijk. Maar mijn gevoel zei een jongen.

Keira ging spelen bij oom B. en tante N. en vond het allemaal best. Ze ging lekker spelen en later even slapen. Om 14.25 hadden we de afspraak. Maar we waren vroeg en om 14.10 waren we er al. Maar goed ook, want jeetje wat werkt daar een muts!

Niet de assistente die ons hielp, nee zeker niet, die was een pak slimmer. Ze vroeg mij hoe laat ik een afspraak had, dus ik antwoordde 14.25, ah bij dokter G. ik knikte, want ik had geen flauw idee, dat onthoud ik niet. En uw adres is Nobelaar 10? Nou toen sloegen bij mij bijna de stoppen door.

De vorige keer ook al. Maar op de Nobelaar woonde ik toen ik geboren werd tot dat wij in 1984 gingen verhuizen, vlak voordat P. werd geboren. Ook het telefoonnummer was nog mijn oude nummer van thuis, wel al met de 4 ervoor van toen we naar 10 cijfers gingen.

De assistente vond het ook maar vreemd en ging verder in het systeem kijken. Ik stond daar dus nogmaals in. Maar bij de eerste was ik een man, bij de tweede een vrouw en stond mijn complete geschiedenis erin, bij de eerste was er niks terug te vinden. Behalve een muts die een heel oud bestand had gebruikt en daar een enkele afspraak had ingezet. Om een lang verhaal kort te maken, ze gingen het fixen (en dat hoop ik dan maar, ik heb het niet gecontroleerd, was het beu).

Om 14.35 (waarom zou je ook op tijd geholpen worden) mochten we dan naar binnen. Natuurlijk kwam eerst de fout ter sprake en vervolgens mocht ik gaan liggen in de kamer erachter. Buik bloot en smerige gel erop!

Ze vroeg ons nog of we wilden weten wat het geslacht was. Ja, dat willen we heel graag!

Dus het echoapparaat op mijn buik en kijken maar. Al snel zag ze het geslacht, ik zag het ook, maar daar kwam ze later nog op terug, eerst de rest. Dit waren wij met haar eens, de rest is belangrijker!

Dus een uitgebreide uitleg over ons kleine kindje, alle organen werden uitgebreid bekeken, gecontroleerd en opgemeten. Alles zag er gewoon super goed uit! We mochten absoluut niet klagen, een mooi hartje, volle maag, een drinkend kindje (heel lief om te zien), genoeg vruchtwater, mooie longen, niertjes, hersentjes. Wat wil je nog meer. Nou op dat moment enkel nog zekerheid.

En dat hebben we niet gehad.

In eerste instantie zei ze "dit is een meid, je ziet de schaamplipjes". Ik zag ze volgens mij ook, dus was ik zo goed als zeker. Op het laatst begon ze dan heel vaag te doen. "Ja, ik kan het niet goed zien (vol zicht op van onderen), de baby zou de beentjes uit elkaar moeten doen dan zie je meer en de navelstreng hangt er tussen..." even stil en even kijken "Ja, omdat ik niet echt een piemeltje kan zien is het denk ik een meisje".

Klaar, apparaat weg en op naar de kamer. Daar kregen we dan drie (jeetje, zo weinig heb ik er nog nooit mee gehad bij een echte controle) foto's mee en stonden we vertwijfeld buiten.

We zijn super blij dat alles goed is en dat overheerste gelukkig! Maar het is zo vaag dat we komende vrijdag dus nog een echo gaan doen. We willen het zeker weten!