Een huis verkopen

Vol goede moed begonnen wij in 2006 aan een mooie periode in ons leven. We gingen samen wonen. Menno's huis, immers, een koophuis was slimmer om te gaan wonen dan een huurhuis.

Anno 2013 staat dit huis alweer drie jaar te koop en raken we het aan de straatstenen nog niet kwijt.

Gister een gesprek gehad met de makelaar (een nieuwe man, geen nieuw kantoor) en we hebben een plan de campagne opgesteld. Je moet immers wel.

De woning gaat van internet af. Na de carnaval komt de woning opnieuw op internet, met nieuwe foto's een uitgebreidere omschrijving en de mogelijkheid om twee maal per week zo binnen te lopen bij een zogenoemd 'open huis'. Dit alles voor zes weken lang en voor een lachertje van een prijs voor het huis.

Hierin ben ik dubbel de sjaak, want voor mij gaat het zaterdag worden dat ik daar zal zijn om het huis proberen te verkopen. De andere dag nemen de schoonouders het voor de rekening, immers, we moeten nog werken, Keira kroelen en een huishouden voeren.

Na die zes weken schiet de prijs omhoog (voor 10.000 euro moet je wel enthousiast zijn) en dan gaan we maar weer hopen.

Nee, ik zie het niet zitten, Menno ook niet. De schoonouders wel.