9 maanden

Zo lang was ik zwanger en zo oud is Keira vandaag. Heel bizar, volgens mijn schoonmoeder was ze dus ook al 18 maanden. Ja, als je het zo bekijkt...
Inmiddels zit ze super goed, ze wiebelt alle kanten op op haar kontje en pakt alles wat ze te pakken kan krijgen. Ze probeert met regelmaat van haar billen op haar buik te komen, wat de ene keer soepel gaat en de andere keer met een grote boem. Kruipen is niet weggelegd voor haar tot nu toe, ook tijgeren niet. Wel achteruit, maar daar raakt ze zo gefrustreerd van dat ze continu aan het mopperen is.
Haar fijne motoriek is super! Ze pakt de kleinste dingetje op en geeft over van het ene naar het andere handje. Ze ziet de kleinste dingen en wil die dan ook hebben.
De poezen en fretten zijn interessant, maar de fretten zijn ook wat eng. Want die kunnen bijten. Het is een hele toer om telkens als ze aan de poezen zit te zeggen "Keira, zachtjes, aaien". Maar uiteindelijk zal ze het ooit begrijpen.
Haar tanden zie je inmiddels super goed, ze heeft er nu zeven. Vier boven en drie onder. Echt enorm grappig om te zien. Ze kauwt ook super goed en eet een koekje heel lief en voorzichtig op (in plaats van alles in haar mond proppen). Vanaf vandaag eet ze ook zoveel mogelijk mee met de pot, een stuk makkelijker en gezelliger! Vanavond dan ook gezellig met z'n 3en pasta gegeten.
Volgende week gaan we weer naar het bureau, maar volgens eigen metingen is ze nu 76,5 centimeter en 9,6 kilo. Ben benieuwd!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen