Emigreren... Het begin...

Vorige week kwam Menno thuis dat een collega van hem in Duitsland woont. Mijn eerste gedachte was van "ja, en?". Want vooral Menno is altijd erg geweest op in de kleine stad wonen. Ik wilde wel weg hier, maar ja, dat doe je samen en niet alleen. En daarbij, we zitten hier niet slecht.

Menno vertelde dus vol enthousiasme dat zijn collega een mooi huis heeft, met ook nog wat grond en een heel fijn leven. Langzaamaan is het toen ontstaan, waarom zouden wij ook niet naar Duitsland verhuizen...

We begonnen eerst maar eens met het zoeken van informatie, hoe het belastingtechnisch zit, hoe duur de huizen zijn, hoe duur het levens onderhoud is. Al met al kwam het toch eigenlijk wel positief uit. En dan alleen naar die zaken gekeken, niet naar de mensen. Zo hebben we ons een beetje ingelezen... En zo ook meer over de mensen die er wonen, hoe Duitsers zijn, hoe het dagelijks leven gaat. Verhalen van mensen die inderdaad geëmigreerd zijn. Want ja, naar Duitsland verhuizen is nu eenmaal emigreren.

De hele week hebben we het er samen over gehad. Want waarom zouden we dat doen? We hebben het immers goed hier, vrienden en familie om de hoek en de mogelijkheid voor een nieuw huis. Menno's werk dichtbij (voor mij is het wisselen immers makkelijker). En niet te vergeten onze kinderwens...

Echter... het huis wat wij hier in Nederland kunnen kopen is niet een huis wat wij graag willen. Na het jarenlang hier in dit poppenhuisje opgesloten te zitten willen we echt ruimte. Veel ruimte... Eigenlijk willen we geen rijtjeshuis met drie slaapkamers en een vlizozolder, we willen meer. Eigenlijk willen we een leuk klein, zuinig, milieuvriendelijk autootje voor mij en voor Menno een mooie, niet te oude, stationwagen of misschien wel SUV. We willen ook gewoon meer ruimte in onze omgeving, dus niet altijd de auto moeten pakken om te gaan skaten, om een stuk te lopen of wat dan ook. Ja familie en vrienden kun je niet meenemen, net als in mijn geval mijn huisarts en het graf van mijn moeder. Maar sporten kan elders ook, en nieuwe vrienden kun je maken. En familie en echte vrienden komen ook zeker langs, natuurlijk voor wat hoort wat, we zullen echt nog vaak hier in de omgeving te vinden zijn, maar niet meer dagelijks.

Afgelopen zondag zijn we naar schoonpapa en schoonmama gegaan om eens onze plannen op tafel te gooien, eens hun visie te vragen. De reactie was heel positief en schoonpapa kwam nog met een stel hele goeie vragen. Maandag mijn vader gebeld en ook hij was heel positief. Morgen komt als het goed is een boek binnen voor onze laatste vragen en dan nog kijken hoe het met de hypotheek zit. Als dit in lukt, ja, dan vertrekken we.

Als ik denk aan de reacties zullen die heel wisselend zijn. Ik verwacht weinig begrip, wel enig begrip, maar niet de positieve reacties die we van onze ouders hebben gehad. Er zullen ook negatieve reacties bij zitten, helaas het zij zo. Maar uiteindelijk denk ik dat de meeste mensen het leuk voor ons gaan vinden. En zo niet, dan is dat niet ons probleem...

Wij vinden het spannend! Heel spannend. Want ja, het is wel een ander land waar we willen gaan wonen, met andere regels, andere gebruiken en andere normen en waarden. Maar we kunnen het, daar zijn we eigenlijk zeker van. Overigens blijven we enkel in Nederland werken, de rest willen we allemaal in Duitsland gaan doen.

Zaken die nu te doen zijn: boek ontvangen en uitlezen, vragen opschrijven en navraag doen. Hypotheek uitzoeken... En dan vertellen...

Oh ja, het stuk waar wel willen proberen te gaan wonen is in Nordrhein-Westfalen en dan in het zuidelijke deel van het district Kleve, in het district Viersen of  in het noorden van het district Heinsberg. Al met al komt dit neer op het grensgebied (vanuit Nederland gezien) tussen Venray en Sittard.